Nº zero

Cómo controlar o impulso de amar?

a razón e o corazón,

mira os meus latexos

torpes, desacompasados

és a miña arritmia favorita

ás veces desexaría non ser capaz
ou mesmo optar por non facelo

apagar e encender sentimentos
cando vexo que só eles
me levan a caír ó precipicio

poder ser capaz de deter a fonte
dos meus ollos

desconectar os pensamentos

desprogramar a personalidade

e ser autosuficiente

e controlar as emocións

O ceo sabe de min
está gris e cincento

E as torres de Belvís míranme
desdeñosas

Esta cidade coñece a cor da
miña alma, e as súas pedras
sedentas de choiva
volven laiarse canda min

Quen engaiola o que o meu peito berra?

 Quen ousa xirar e xirar, como pedra muiñeira

todo o universo que me arrodea?

Xa non sei quén é o meu dono,
e é posible que non o teña.

Ogallá puidera ser quen de non amar.

Quen non ama, non sofre.

Escollo vivir.

NUNC

Preparado para o comezo da fin.
Que a Apocalipse te colla danzando.
Será o meu lema.

Este é o momento axeitado.

Damocles atravesarame coa súa espada.
É a hora de derrubar a parede.
Que saberán os gregos? Féndeme.

Oh, Fortuna, velut luna, 
statu variabilis. 

 Volvo a ser dono dos meus pasos
e pensamentos.

 Forza, corazón e coraxe.

É amor propio o que os teus
inimigos chaman egoísmo.

É orgullo o que os teus amigos
chaman rancor.

Os teus camiños non son os meus camiños.
-Oráculo do Señor-
Os meus pensamentos non son os teus.

Agora xa sei quen son.
Pero, acaso vós o sabedes?

Camiño con paso firme, non titubeo.
E que? Non teño nada que perder,
non teño medo.

Cégame a luz que hai ó final do túnel.
Quizais apurei de máis en sacar a vendaxe dos ollos.

Xa non estarei máis con moitos e con ninguén.

Merda de soedade acompañada...

Xa é hora de marchar.
Camiñarei cara onde ninguén me busque,
para que así nin sequera me atopen.

O Uróboros será Ave Fénix,
por un día nada máis.

Eu serei vilán,
por un día nada máis.

Pero é mellor morrer de pe,
e non vivir de xeonllos.

E que, o sol, que alumbra a xustos e a
inxustos, saia por onde queira.


SEGUNDO ACTO

Flúa o pensamento libre, independiente,
neste mundo ególatra, onde todo remata en
-ismo.

Vivan os actos rebeldes, inconformistas,
socialmente non aceptados.

Duren as amizades boas, campen as
persoas de verdade.

Sementemos risas para colleitar
sinceridade.

Alimentemos a coraxe e a valentía,
neste mundo de cobardes.

Reinventémonos as veces que sexan
necesarias.
ATENCIÓN
Agradezamos o bo, e o malo
que na vida nos pasa.

A quen marcha, déixadeo ir.
Recibide a quen veña, porque
non será para sempre.

Coida dos teus, e procura
que sexa ata que non sexan teus.

Non ofrezas a quen non deu,
nin pidas a quen pideu.

Usa ben a amizade, porque non évalor seguro nin enerxía renovable.

Erguete si caes ó chan.
Cando te afundan,
 sae con máis forza.

Tí eres moito máis do
que os demais pensan.

CHEGOU O ANSIADO INSTANTE.

O momento é agora.

O que teña oídos que oia.

Reboot

Madrugada amarga na que souben

o que ninguén quere que lle conten

As sabas empapáronse de fel

e o alento eran bágoas

Grito de rabia contido

no sixilo dunha casa que dorme

As paredes non poden con tanta dor

e podo sentir cómo se me cae o teito

Memento homo quia cinis es

Cómo explicar con palabras o que o meu corpo berra?

Só é unha ferida máis nun corazón magoado

que morre por deixar de bater

É un amor chorado en pareados

e versos soltos de rabia

Porque non cabe máis saída que a parella

nas madrugadas solitarias

Por qué sinto esta sensación tan estrana e profunda?

É carne, osos, vísceras e sangue o que forma o meu corpo?

E por qué xa non as sinto como antes?

Prometinme a min mesmo non volver a caír no pecado

pero fun enganado polos meus sentidos.

Fun enganado por aquel polo que me enganaron os sentidos

e os fíos cos que se atan os sentimentos comezaron a afloxar

Despois chegou o valeiro, a nada.

Negra escuridade.

E soñei que morría.

Desenganeime.

Reboot

Tú.

Me dueles.
 Eres como un “lo siento”
que apenas siente. Palabras vacías.
Eres como un fado que llora en la orilla
Lágrimas que se pierden 
en la inmensidad del azul.

Eres pena que calla, 
un perdón que no perdona,
una soledad acompañada.
Eres un lamento que ya no lamenta,
y que deja paso al olvido.

Eres esperanza que ya no espera, 
un amor que ya no ama.
Eres un ayer que moja mi almohada,
que empaña mi ventana.
Eres un mañana que nunca llega.

Eres una falta en mi cama,
una ausencia de caricias.
Eres noche de pasión ahogada
en un mar de deseo.
Eres noche en silencio.
Eres beso encendido
en mis labios de hielo.

Eres todo y eres nada
euforia y tormento.


Me haré dueño de mí mismo.
De mis caricias. 
Y de mi celo.

Me dueles.

Elegía al destino

Cuando es el alma lo que duele más que tu vida

el corazón ya no siente

cuando el espíritu no te da tregua

y el cuerpo se aletarga, la energía deja de fluír.

Cuando caminas hacia ninguna parte

la brújula pierde su significado

y tus torpes pasos, son palos de ciego

que te conducen hacia un abismo ya conocido

al que te asomas irremediablemente.

Cuando no hay horizonte, tu futuro es tu pasado

y te arrastras entre las hojas de un calendario

que ya crees haber arrancado antes.

Corazón vacío,

seco y agostado

que late por inercia.

______________________

Me vuelvo y me envuelvo.

Siento que ya no siento

y mi SER ya no es

Sueño que ya no sueño 

y mi esperanza no espera.

Creo que ya no creo.

Y el velo de mi fe
ya no mueve montañas.

Ya mis ojos, vívidos en otro tiempo,

me miran vacío por dentro.

Cuando los versos ya no me llenan

la poesía pierde su significado

y mientras claudico entre rimas.

pierdo el conocimiento.
_______________________________

Pasión que no apasiona

Debajo de una luz 

que ya no alumbra.

Fuego que no quema

pero apuñala y hiere.

Sentido sin sentido,

que mata sin morir

Que roba tiempo

que quita aliento

que fluye lento.

Y que nunca 

nunca, nunca

jamás, jamás

se va de mí

ni de mi yo

ni de mi ayer.

.

Indecible

y cruel.
_____________

Inútil y fútil

pensamiento.

Desidia. Acto final.

O mar océano reflexa
os derradeiros
raios solares do día.

Axiña a noite cubrirao todo
co seu manto estrelado
de novo.

Como sucedeu onte,
e antes de onte,
e como sucederá mañá
e tamén  despois de mañá.

A illa de Onza fica queda
na súa parcela de atlántico.

A illa de chocolate,
pensaba de cativo.
Unha onza, solitaria.

Case que a podo escoitar
ela fálame.

Non marcha, di que non,
que non quere fuxir.

Chama por min.
Humilde e solitaria Onza.
Brava e agreste.

Non tes piñeiros que
che fagan compaña.
Só mar e gaivotas, as
que de verdade saben
cara ónde voan.

As que saben fuxir
van a Onza.

Desidia. Sol morno e soidade.

Desidia. Acto primeiro.

Desidia. Escoito o mar.
As gaivotas voaron.

De ter sido gaivota tamén eu fuxiría.

O sol, cos seus raios mornos
atempérame a pel, e a gravedade
afúndeme nesta terra.

As gaivotas voan, mais non marchan,
a ningures.

Sulcar os ceos debe ser moi canso.

Ao lonxe vexo as Cíes.
As illas semellan un barco
a súa silueta é un navío que foxe.

O alto de Monteagudo pon proa
rumbo mar aberto.

Terra presa no Atlántico.

Tamén contemplo o Cabo do Home,
á desesperada, téndelle o seu longo
brazo de terra, que morre no mar.

Non fuxades, illas! Non fuxades.
Ficade á vista dos meus ollos.

Se as Cíes quixeran, tamén puideron ter marchado.
Aquela gaivota, que curiosa se achegou onda min,
tamén puido ter escapado. A gravidade, supuxen.

Fin do primeiro acto.

E L A

A miña heroína é unha superheroína.

Non leva capa, porque non lle é precisa. 

Leva mandil, que é a capa da nai galega. 

A capa da nai dos mil refráns, da nai labrega.

Muller amante da terrra

e de todo o que dela sae

se cría, e medra. 

Nai matriarca.

Muller verdadeira 

e sustento da familia. 

Nai traballadora. 

Mans de vida que

crean. 

Matrona céltica.

A miña "Breogana"

a guerreira. 

Ás veces fráxil

do teima que teima.

A do triste ollar 

e roxas meixelas. 

Muller boa e xenerosa.

Muller galega. 

Nai dende moi nena, 

na escola da vida

aprendeu ela. 

Destas nais, poucas, 

coma ela, ningunha.

Cada día ela aprende de min,

e eu aprendo dela. 

A imprescindible, 

a nosa nai, 

a que aconsella.

Nai que acolle e alimenta,

paciente e inqueda.

A miña nai, a farturenta,

a do forno e a artesa. 

A da mesa chea. 

A miña nai e a dos meus, 

todos son fillos dela. 

Sempre o foi, 

sempre será,

e que sempre

así sexa.

versos prosificados

un mesmo, no espello
a individualidade do individuo
só

soedade escollida

escapatoria

coma nunha partida de xadrez
penso no seguinte movemento
cavilo

coma no navegador gps
recalculando ruta

recalculando...

autoestrada sen peaxes

buscando atallos

--------------------------

a almofada xa non me fala
paso as noites discutindo con aquela
mancha de humidade, sempiterna,
que se fai cada vez maior
alimentada polas bágoas
que arrogante, rexeita
a miña compañeira de cabezal

madrugadas de mofo, de mofa
de insomnio

de palabras desordenadas no meu caderno de bitácora
o libro das lamentacións

no caixón da mesiña un caderno sen usar
"axiña comezará o libro do éxodo"

"non ten arranxo, non hai volta atrás"
foron as verbas da almofada
as derradeiras

----------------------------------------------------------------------

unha conversa pendente
pensamentos indixestos


cómo falar sen ferir?

non sei outra forma

ordenar pensamentos, e,
atopar o momento

algo que perder?

algo que gañar

e fun ficando só
porque voltei a ser só

antes eramos nós

pero eramos dous sós

sós xuntos na súa soedá

almas eternamente paralelas

o mal menor

agora un mar maior
que se pica co vento da néboa

rematouse o xogo
agora camiño só
xa non comparto a soedade

que che vaia ben
ama e comparte

máis dura será a caída
eu poida que non a vexa
ou que mire para o outro lado
para a mancha de humidade

------------------------------------------

a almofada voltou falar
bótate en falta

fíxena calar, afogueina
"non te quero escoitar"
"ela xa non fala co seu coxín,
nin sequera fai poesía, nin fala de tí"

"noteite raro", dixo.
Cando non fun raro?

non é culpa miña
non levo ben os cambios

"a lei de causa e efecto"
pensei

iso é,  xa o teño!
o meu discurso

ela non o entende
é a miña lei vital
xa a aprendín
encariñeime con aquela
pedra
lémbrome ben

estou listo, adiante

no fondo non son un cadelo verde

causa
e
efecto

é doado de entender

qvis vt devs?

fai(nos) o amor,
coa túa poesía

íspeme con cada verba

con cada rima

sublimación dos sentidos

batalla dialéctica
versos entrecruzados

enerxía mística
rito ancestral

seducido pola palabra
dun corazón aberto

derrame de sangue
a túa pluma na miña pel

o eros descendido á terra

converso á lírica astral

ante nos

metamorfose dun corpo

e  a terra sigue xirando

somos presos do 

espacio-tempo

engaiolados,

viaxeiros do mundo

sen fuxida algunha

a trinta por segundo

metamorfose da alma

e o universo cae sobre nós

encadeados á lei natural

non escrita en ningures

buscando o Nunca Xamais

nos buratos de verme

metamorfose da carne

en desexo desmedido

mecanismo de supervivencia

e norma universal

materia e movemento

o osíxeno oxidando

a beleza do efémero

mecanismo cuántico

collige, virgo, rosas

tempus fugit,

ubi sunt?