Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

domingo, 25 de junio de 2017

Tú.

Me dueles.
 Eres como un “lo siento”
que apenas siente. Palabras vacías.
Eres como un fado que llora en la orilla
Lágrimas que se pierden 
en la inmensidad del azul.

Eres pena que calla, 
un perdón que no perdona,
una soledad acompañada.
Eres un lamento que ya no lamenta,
y que deja paso al olvido.

Eres esperanza que ya no espera, 
un amor que ya no ama.
Eres un ayer que moja mi almohada,
que empaña mi ventana.
Eres un mañana que nunca llega.

Eres una falta en mi cama,
una ausencia de caricias.
Eres noche de pasión ahogada
en un mar de deseo.
Eres noche en silencio.
Eres beso encendido
en mis labios de hielo.

Eres todo y eres nada
euforia y tormento.


Me haré dueño de mí mismo.
De mis caricias. 
Y de mi celo.

Me dueles.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...