Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
domingo, 1 de marzo de 2015
J.I Guillotine
a hora ven chegando un grillete, arrastro o meu lastre
paseniña eu, non teño pasado, vivo no presente
de poñer a funcionar asasinarei o meu futuro
a guillotina nun acto de revolución
de re-evolución
ninguén o agarda
pero o reo non cambies nunca, pero
non sabe que o é cambia o teu redor se así
xuízo sumarísimo o desexas
cambia o teu redor
parte de guerra e cambia, non deas nada por
e o ar québrase con sentado
cada susurro
o que hoxe foi, talvez
pero ten que ser
é o que ten mañan non o sexa
a revolución
tripas e corazón
cae a folla
un corte seco vísceras
cala a audiencia
amor
marmurios
dixome dixomes
andrómenas non farei nin de tripas nin de corazón
Quen o diría?
El mesmo volveuse contra sí. chegou a hora
de romper
Xuíz, xurado e verdugo. feriranme, ferireime
Quen precisa o dereito? pero poderei ser libre
FIN DO SEGUNDO ACTO
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...