Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
lunes, 16 de octubre de 2017
Nº zero
Cómo controlar o impulso de amar?
a razón e o corazón,
mira os meus latexos
torpes, desacompasados
és a miña arritmia favorita
ás veces desexaría non ser capaz
ou mesmo optar por non facelo
apagar e encender sentimentos
cando vexo que só eles
me levan a caír ó precipicio
poder ser capaz de deter a fonte
dos meus ollos
desconectar os pensamentos
desprogramar a personalidade
e ser autosuficiente
e controlar as emocións
O ceo sabe de min
está gris e cincento
E as torres de Belvís míranme
desdeñosas
Esta cidade coñece a cor da
miña alma, e as súas pedras
sedentas de choiva
volven laiarse canda min
Quen engaiola o que o meu peito berra?
Quen ousa xirar e xirar, como pedra muiñeira
todo o universo que me arrodea?
Xa non sei quén é o meu dono,
e é posible que non o teña.
Ogallá puidera ser quen de non amar.
Quen non ama, non sofre.
Escollo vivir.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...