Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

lunes, 16 de octubre de 2017

Nº zero



Cómo controlar o impulso de amar?

a razón e o corazón,

mira os meus latexos

torpes, desacompasados

és a miña arritmia favorita

ás veces desexaría non ser capaz
ou mesmo optar por non facelo

apagar e encender sentimentos
cando vexo que só eles
me levan a caír ó precipicio

poder ser capaz de deter a fonte
dos meus ollos

desconectar os pensamentos

desprogramar a personalidade

e ser autosuficiente

e controlar as emocións

O ceo sabe de min
está gris e cincento

E as torres de Belvís míranme
desdeñosas

Esta cidade coñece a cor da
miña alma, e as súas pedras
sedentas de choiva
volven laiarse canda min

Quen engaiola o que o meu peito berra?

 Quen ousa xirar e xirar, como pedra muiñeira

todo o universo que me arrodea?

Xa non sei quén é o meu dono,
e é posible que non o teña.

Ogallá puidera ser quen de non amar.

Quen non ama, non sofre.

Escollo vivir.





HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...