ERES

Eres ausencia en mis noches.

Eres silencio entre mis sábanas.

La tormenta en mi calma.

Eres el incienso en mi templo. 

Eres...

Y, aunque no te tengo, te pienso.

XÉNESE

Nacín coa marca do touro,
nun día de maio nacín.
Cheguei ó mundo cando as flores nacen,
no maio tolo, Rosalía,
mais non na alborada de abril.

Deume Dios nunha terra bendita,
durminte e fidalga,
vivente dos turistas, que chegan
para zuzarlle o sangue todo
e bañarse nas súas augas.

Nacín no pinal fértil, aldea amada,
que baila entre leiros, e bebe nos fonteiros
de auga, que brota das súas entrañas.

Fun criado entre unha prole,
familia proletaria, de pai traballador
e mando de matriarca, nas mans da nai galega
descansa a miña infancia.

Nunha terra que adormece, entre outonos
de millo e viño,  de castiñeiros regañados
e invernos suaves e morniños,  que esperan a
primavera dos chuchameles e rosiñas,
dos niños de paxaros que namoran,
no azahar dos laranxos verdes dos veciños.

Nacín nun lugar onde a ría non se ve
pero onde o cheiro a salitre chega.
Onde o mar fica agochado dos ollos
oculto entre outeiros e carballeiras.

Dous regatos silandeiros
franquean a miña aldea,
mais a vergoña do progreso
baixo formigón os souterra,
a memoria dunha vila
que a súa orixe nega.

 Carreiros dos salgueirales, regos
 laxes e muíños vellos, de brañas lendarias
salpicadas de misterios e merendas.
Domingos nas oliveiras, e de camiños
 longos de laxes e de xestas.

Nun lugar onde, nas noites calmas,
de inverno, o atlante bate contra
as pedras, e os seus laios ruben,
dos cantiles ata as nosas beiras.
Alalá das ondas que eu escoito
moi atento dende a fiestra.

Sitio fidalgo de pasado probe,
de miseria falan as vellas pedras,
dos teus derruídos valos, de fame
os rebos das túas cortellas.

No lugar onde o vento norte
trae os sinos da vida, e mais
da morte, sons da aldea na
que vivo, desleigada dunha
igrexa, que non se ve pero
se sinte, cando o repicar
desperta, nas festas da vila,
a alborada agosteira.

Nacín no tolo maio,
ó carón dun pinal nacín,
alfombra de faíscas e sisco
e unha bici sen rodíns.

Nunha aldea que morría,
por deixar paso ó progreso.
Aquí eu intuín Galicia,
cando só era un merdeiro.

As vellas que ían a misa,
os gaiteiros e os enterros,
temporais de suroeste,
os antroidos e os choqueiros.

As historias de lareira,
videoxogos e tormentos,
do cheiro de fume e artesa
das laranxas en xaneiro.

Machada, motoserra,
fousiño e gadaña,
de tardes de herba e carreta.

De sábados na campina,
na praia ou nas maceiras.
Aprendendo desta terra,
na que medra o que un
sementa.

Como se dun Edén se tratase,
bendito anaco de terra.
Usurpado polos anos
que sepultan a beleza
dunha aldea que adoece,
e dun futuro que berra.