Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 16 de julio de 2025

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo
el ya vivido, el por venir
Somos el tiempo que no pasa,
-somos el tiempo que nos queda-

Y, rueda, rueda, rueda
vuela, se diluye, se eleva

oro muerte, plata vida
en cada ocaso, en las mareas, 
todo gira

La mañana que ríe, el niño que juega

Cosa rimane? Cosa mi aspetta?

Nos agota, nos termina, nos marea

nos consume, nos desahucia, nos abraza
nos quema
se nos cuela entre los dedos de las manos
como arena

e alla fine

existimos

mientras quede alguien que nos recuerda
del tiempo es su victoria, 
muerte es nuestra condena

Caminamos con el tiempo,

TIC TAC

 Tic tac

           Tic Tac


tiempo           somos tiempo


miro el reloj, las hojas del calendario

q   u   e    v   a   n


y pasan días y pasan horas


quemando segundos que estoy vivo


me afano en ir marcando


el tiempo


marca mi ritmo


Somos tiempo? Somos él?


Va pasando, ahora, y mientras lees... y ahora también, 


como un ladrón en la noche

condenados bajo su ley   implacable asesino


todos estamos


tiempo    

            vida    

                     esperanza


pasa en silencio         impasible


huellas en la piel     cabello gris


en cada célula que se oxida     y eventualmente muere


en cada palabra y pensamiento



tiempo        somos     tiempo





martes, 8 de abril de 2025

A LEI DO ETERNO RETORNO

 ETERNO RETORNO


Vivo preso da lei do eterno retorno

nun bucle infinito que se retorce

en burato de verme


Viaxes no tempo infinito

para non moverme do meu posto

preso dunha distopía 


Promesas de amor e de cambio

afogadas en suor e soidade 

por non falar


Palabras de futuro incerto

e soidade acompañada

verbas no ar


Poemas de romances inacabados

fatigas cotidianas e fuxidas

dúbidas no tinteiro


Por qué é tan complicado atopar o meu par?


Agocharme tras o que non son

por non poder ser eu

pero, de novo?


A miña lei é o mal do uróboros

ser místico e mitolóxico, ou

ás veces carioca


Soños de liberdade compartida

o meu corazón ferido pérdese

a tombos, inexplicable

Será que non son dono do meu sino?


O eterno retorno.

Agardo a sorte dos afogados.

 Finis Gloriae Mvundi


domingo, 27 de agosto de 2023

Canción de amor inacabada


PRIMERA

Canto al desamor con todas mis fuerzas

aún cuando a mi lado siento tu presencia

no me acostumbro a querer quererte

y en mi cabeza solo existe la tragedia.


Lo siento, me volví adicto al dolor

sé que te tengo, y de hecho te pienso, 

pero no puedo parar de pensar

en cómo me sentiría si te pierdo. 


Cada tarde lloro tu ausencia,

como ensayo de autocomplacencia,

yo . mártir de un dolor futuro, 

que sé que quizás nunca llega,

de un corazón acostumbrado a la pena.


No me culpes, amor, es cosa mía

soy yo quien debe sanar esta herida.

No te quiero dejar ir, no ahora.

Es infinita nuestra cama vacía. 


SEGUNDA


El principio de un adiós no es el comienzo de nada, 

dirigidos a una guerra sin tener miedo a la espada.

Tú aprendiendo a nadar, yo con la ropa mojada, 

de relaciones pasadas, de una vida muy usada.


Cada historia que termina, cada batalla ganada, 

sentir de nuevo un adiós y terminar la jugada. 

Perdóname corazón, sé que no tienes la culpa, 

podremos de nuevo amar, esta vez sin amargura. 


Vente conmigo, por fin, vivamos esta aventura, 

yo por tí, tú para mí, compartir nuestra locura. 

Hacer crecer el querer, renacer día tras día, 

curar las penas del alma y compartir la alegría. 


Sudar contigo en la cama, compartir nuestros silencios,

abrazarnos con el alma y lamernos las heridas,

tirar los muros que encierran nuestro destino en la vida.

Ser partícipe del deseo que a aquella estrella pedías.


No te pido mucho más, ya he sufrido bastante. 

Sabes que daría la vida solo por acariciarte. 

Tocar tu pelo rebelde me otorga años de vida.



Te regalo el último verso. Lo dejamos en final abierto. 



Hagamos de lo nuestro un poema interminable. ´



Faciam novus. In aeternam reditus. 





martes, 30 de mayo de 2023

PESCE


Hace tanto tiempo que no rimo

que no siento, que no amo

engullido por una rutina feroz

que conduce al desánimo y la apatía


Decidido a no amar, no amé

a no inspirar, no inspiré

a no crear, a no ser

a dejar morir el calendario


Cuando no te buscaba apareciste

como caído del cielo

como salido del averno

¿será esta mi estrella?


¿Qué quieres de mí?


Va ser todo un reto aprender(te)

a querer(te), a querer(me)

volver a intentarlo.


Contigo no tengo miedos

pero tengo celos.

Te quiero para mí,

mi cielo.


Mis lágrimas derramadas

quieren curar heridas del pasdo.


Si quieres ser dueño de mi corazón

tendrás que ganarlo.




HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...