Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

domingo, 27 de agosto de 2023

Canción de amor inacabada


PRIMERA

Canto al desamor con todas mis fuerzas

aún cuando a mi lado siento tu presencia

no me acostumbro a querer quererte

y en mi cabeza solo existe la tragedia.


Lo siento, me volví adicto al dolor

sé que te tengo, y de hecho te pienso, 

pero no puedo parar de pensar

en cómo me sentiría si te pierdo. 


Cada tarde lloro tu ausencia,

como ensayo de autocomplacencia,

yo . mártir de un dolor futuro, 

que sé que quizás nunca llega,

de un corazón acostumbrado a la pena.


No me culpes, amor, es cosa mía

soy yo quien debe sanar esta herida.

No te quiero dejar ir, no ahora.

Es infinita nuestra cama vacía. 


SEGUNDA


El principio de un adiós no es el comienzo de nada, 

dirigidos a una guerra sin tener miedo a la espada.

Tú aprendiendo a nadar, yo con la ropa mojada, 

de relaciones pasadas, de una vida muy usada.


Cada historia que termina, cada batalla ganada, 

sentir de nuevo un adiós y terminar la jugada. 

Perdóname corazón, sé que no tienes la culpa, 

podremos de nuevo amar, esta vez sin amargura. 


Vente conmigo, por fin, vivamos esta aventura, 

yo por tí, tú para mí, compartir nuestra locura. 

Hacer crecer el querer, renacer día tras día, 

curar las penas del alma y compartir la alegría. 


Sudar contigo en la cama, compartir nuestros silencios,

abrazarnos con el alma y lamernos las heridas,

tirar los muros que encierran nuestro destino en la vida.

Ser partícipe del deseo que a aquella estrella pedías.


No te pido mucho más, ya he sufrido bastante. 

Sabes que daría la vida solo por acariciarte. 

Tocar tu pelo rebelde me otorga años de vida.



Te regalo el último verso. Lo dejamos en final abierto. 



Hagamos de lo nuestro un poema interminable. ´



Faciam novus. In aeternam reditus. 





No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...