Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 16 de julio de 2025

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo
el ya vivido, el por venir
Somos el tiempo que no pasa,
-somos el tiempo que nos queda-

Y, rueda, rueda, rueda
vuela, se diluye, se eleva

oro muerte, plata vida
en cada ocaso, en las mareas, 
todo gira

La mañana que ríe, el niño que juega

Cosa rimane? Cosa mi aspetta?

Nos agota, nos termina, nos marea

nos consume, nos desahucia, nos abraza
nos quema
se nos cuela entre los dedos de las manos
como arena

e alla fine

existimos

mientras quede alguien que nos recuerda
del tiempo es su victoria, 
muerte es nuestra condena

Caminamos con el tiempo,

TIC TAC

 Tic tac

           Tic Tac


tiempo           somos tiempo


miro el reloj, las hojas del calendario

q   u   e    v   a   n


y pasan días y pasan horas


quemando segundos que estoy vivo


me afano en ir marcando


el tiempo


marca mi ritmo


Somos tiempo? Somos él?


Va pasando, ahora, y mientras lees... y ahora también, 


como un ladrón en la noche

condenados bajo su ley   implacable asesino


todos estamos


tiempo    

            vida    

                     esperanza


pasa en silencio         impasible


huellas en la piel     cabello gris


en cada célula que se oxida     y eventualmente muere


en cada palabra y pensamiento



tiempo        somos     tiempo





martes, 8 de abril de 2025

A LEI DO ETERNO RETORNO

 ETERNO RETORNO


Vivo preso da lei do eterno retorno

nun bucle infinito que se retorce

en burato de verme


Viaxes no tempo infinito

para non moverme do meu posto

preso dunha distopía 


Promesas de amor e de cambio

afogadas en suor e soidade 

por non falar


Palabras de futuro incerto

e soidade acompañada

verbas no ar


Poemas de romances inacabados

fatigas cotidianas e fuxidas

dúbidas no tinteiro


Por qué é tan complicado atopar o meu par?


Agocharme tras o que non son

por non poder ser eu

pero, de novo?


A miña lei é o mal do uróboros

ser místico e mitolóxico, ou

ás veces carioca


Soños de liberdade compartida

o meu corazón ferido pérdese

a tombos, inexplicable

Será que non son dono do meu sino?


O eterno retorno.

Agardo a sorte dos afogados.

 Finis Gloriae Mvundi


HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...