Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 16 de julio de 2025

TIC TAC

 Tic tac

           Tic Tac


tiempo           somos tiempo


miro el reloj, las hojas del calendario

q   u   e    v   a   n


y pasan días y pasan horas


quemando segundos que estoy vivo


me afano en ir marcando


el tiempo


marca mi ritmo


Somos tiempo? Somos él?


Va pasando, ahora, y mientras lees... y ahora también, 


como un ladrón en la noche

condenados bajo su ley   implacable asesino


todos estamos


tiempo    

            vida    

                     esperanza


pasa en silencio         impasible


huellas en la piel     cabello gris


en cada célula que se oxida     y eventualmente muere


en cada palabra y pensamiento



tiempo        somos     tiempo





No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...