Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

viernes, 25 de octubre de 2013

Corredor de fondo.




Preparados,
       Listos,
              XA


                                                  Unha carreira que non remata


                               un sentimento que non te mata
         
                                              e a cadea máis forte é a que ata.

                                           Fraquean as forzas e os naipes caen sen control.

                              Osíxeno non chega ó maxín e xira a testa maxistral.

                                                                     Barullo de golpes no peito e afogo visceral.

                                       Colapso curtocircuíto e fallo de motor.

                               Caída libre en voo de Ícaro. Euforia desmedida.

                      Embriaguez cósmica e sufocos de acaloramento etílico.

                                                    Nubes de interrogantes ameazando chover.

                                 A chave do tesouro está agochada.

                                                                  E sereo esquívanse as respostas.

                                        Retorcendo palabras baleiras de contido. Verbas de edredón.

                                             
                                               

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...