Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 29 de junio de 2016

Fortuna


Un impulso de vida.
Nacemos en coiros,
sen nada chegamos ó mundo.

A vida agasállanos vida,
 alimentámonos de soños.

O paso efémero da existencia, 
a nosa marca, 
o amor queda.
A lembranza. Sempre.

Somos o sino que se escribe
en letras de ouro.
Os nosos pasos, contados.
Unha crónica.

O azar, xoga coa nosa existencia.
Inmolámonos, volvemos a nacer cada día,
caémonos, volvémonos a erguer.

A vida abrirase paso entre as sombras.
A esperanza morta será vida.


Ama, sempre ama. 
Ama e fai o que queiras.
Neste mundo o noso conto
é una fábula. O mundo xira.

Somos azar. Somos fortuna.

lunes, 20 de junio de 2016

inaccesible

ónde estás?
agochada entre as mensaxes 
dun teléfono

agardando, mais
xa non é coma decote

os cans oubean na noite
fechada

e namentras eu...
sinto na cara a brisa fresca da madrugada
solsticio quente

punto de inflexión
os sons calaron
na noite

as musas marcharon
agochadas?

a espranza morta
ónde estás?
non quero máis mensaxes

quérote a tí

fuxitiva e esquiva
mirada doce
pose guerreira

un océano no teu ollar

un enigma

que só a noite coñece

O INACCESIBLE



martes, 14 de junio de 2016

requiem-aeternan

somos sombras,
navegamos nun mar de escuridades
que fondean nos sentimentos
cal é o meu morto?

respiramos,
porque existimos
e mentras existimos somos
respiramos

existimos, e
navegamos, no noso mar
un océano, e somos
e existimos

naufragamos,
e afogamos naquelo que somos
e flotamos,
e imos á deriva

un madeiro, só un resto
do naufraxio
queda na superficie
cal é a miña cadea?

qué me ata?
qué me aferra?
cal é o meu morto?

un corpo sen vida xace na praia, deitado...

non choredes.

Mol e derretido

  Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...