Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 14 de junio de 2016

requiem-aeternan

somos sombras,
navegamos nun mar de escuridades
que fondean nos sentimentos
cal é o meu morto?

respiramos,
porque existimos
e mentras existimos somos
respiramos

existimos, e
navegamos, no noso mar
un océano, e somos
e existimos

naufragamos,
e afogamos naquelo que somos
e flotamos,
e imos á deriva

un madeiro, só un resto
do naufraxio
queda na superficie
cal é a miña cadea?

qué me ata?
qué me aferra?
cal é o meu morto?

un corpo sen vida xace na praia, deitado...

non choredes.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...