somos sombras,
navegamos nun mar de escuridades
que fondean nos sentimentos
cal é o meu morto?
respiramos,
porque existimos
e mentras existimos somos
respiramos
existimos, e
navegamos, no noso mar
un océano, e somos
e existimos
naufragamos,
e afogamos naquelo que somos
e flotamos,
e imos á deriva
un madeiro, só un resto
do naufraxio
queda na superficie
cal é a miña cadea?
qué me ata?
qué me aferra?
cal é o meu morto?
un corpo sen vida xace na praia, deitado...
non choredes.
Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...

No hay comentarios:
Publicar un comentario