El final del verano,
marca en mi piel tu recuerdo.
Fugaz como aquella estrella,
nuestro romance secreto.
Me prometí no caer otra vez,
lo reafirmé en su momento,
que antes de volver a amar
me asegure que es para eterno.
He vuelto a probar las mieles,
que rezuman de un efebo.
Caí en las redes de Aracne,
sucumbí en carnal deseo.
Así me castigue el dios Baco,
ahogado en dulces licores,
no sé si debo olvidarte, o
dejar prendido este fuego.
Del tiempo es la esperanza,
que juntos dimos al cielo,
prometo volver a verte
si tú quieres, también quiero.
Precoz amor de secano,
romance muy pasajero,
historia endeble que guarda
en su seno, dos deseos.
Enfilo la senda de octubre,
por el camino del nueve,
y latido tras latido
ágil el calendario se mueve.
Pronto llegará el invierno,
y tras él la primavera...
volverán los amores de agosto
se me hará muy larga la espera.
Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
jueves, 5 de septiembre de 2019
lunes, 2 de septiembre de 2019
Desideratum
El tenue sol septembrino
baña mi rostro seco, agostado
por un estío que renace fuerte
resistiéndose a morir, cansado.
Las hojas más tempranas
caen, y alfombran las calles
de tí. Me queda tu recuerdo, y
para olvidarte no tengo agallas.
Nos faltó tiempo.
Ambicioné tus besos.
Tú ibas deprisa, y yo
me movía lento.
Me dejaste fuera de juego,
jaque mate en mi tablero.
Noté tu química en mis ojos
y con mi lírica evoco tu
recuerdo:
"Cruel y fatal destino,
que me ha puesto de nuevo
como a Odiseo. En su viaje,
otra dura prueba en el camino.
Cual fatídica efebía,
me lamento, y malidigo
a los dioses del Olimpo
y a su cohorte celeste.
Que con aquella estrella,
la noche había rubricado
el penúltimo abrazo dado.
Me quemé en tu fuego.
Calentaste mis agostos.
Me derretí en tu ego.
Quizás fuese una lágrima
que brotó desde lo alto
y con su estela selló
esa promesa en el acto.
No nos quisimos despedir.
Renunciamos a la eternidad
del para siempre jamás."
Quedará en manos del azar
el que volvamos a vernos.
Tú no dudaste del sí, y
en tu promesa me aferro.
Mi fe no mueve montañas,
quizás tampoco colinas,
pero por besar tus labios
yo creo lo que me digas.
Pondrá el recuerdo en
el tiempo?
Tendrán las rosas
espinas?
Si volviesemos a
vernos...
Dejarte ir ... Amor
Ya no querría.
baña mi rostro seco, agostado
por un estío que renace fuerte
resistiéndose a morir, cansado.
Las hojas más tempranas
caen, y alfombran las calles
de tí. Me queda tu recuerdo, y
para olvidarte no tengo agallas.
Nos faltó tiempo.
Ambicioné tus besos.
Tú ibas deprisa, y yo
me movía lento.
Me dejaste fuera de juego,
jaque mate en mi tablero.
Noté tu química en mis ojos
y con mi lírica evoco tu
recuerdo:
"Cruel y fatal destino,
que me ha puesto de nuevo
como a Odiseo. En su viaje,
otra dura prueba en el camino.
Cual fatídica efebía,
me lamento, y malidigo
a los dioses del Olimpo
y a su cohorte celeste.
Que con aquella estrella,
la noche había rubricado
el penúltimo abrazo dado.
Me quemé en tu fuego.
Calentaste mis agostos.
Me derretí en tu ego.
Quizás fuese una lágrima
que brotó desde lo alto
y con su estela selló
esa promesa en el acto.
No nos quisimos despedir.
Renunciamos a la eternidad
del para siempre jamás."
Quedará en manos del azar
el que volvamos a vernos.
Tú no dudaste del sí, y
en tu promesa me aferro.
Mi fe no mueve montañas,
quizás tampoco colinas,
pero por besar tus labios
yo creo lo que me digas.
Pondrá el recuerdo en
el tiempo?
Tendrán las rosas
espinas?
Si volviesemos a
vernos...
Dejarte ir ... Amor
Ya no querría.
sábado, 3 de agosto de 2019
Ars amandi
Los días de julio vuelan en su azul,
raudos y veloces, fugitivos.
Su aliento estival me hiela el corazón.
Tu ausencia inauguró un verano
extraño, en el que cuando te pienso,
tiemblo por dentro. Imploro abrigo.
Concerté la fecha de mi muerte,
con la certeza de que no regresarás,
jamás. De la guadaña me hize amigo.
La vida sigue pasando, como si nada.
Fue un crimen perpetrado sin testigos.
Llegará agosto, madurarán las uvas,
y se llenarán de gente las playas, que
jamás pisamos juntos.
Viviremos vidas paralelas, que un día
hicimos por cruzar y así amarnos.
Por las noches me convenzo de que la casualidad
no querrá hacer que volvamos a encontrarnos.
EPÍLOGO
Tu ausencia todavía se me hace extraña,
cuando el octavo mes se desliza por el
desfiladero del almanaque.
Asumo el riesgo de tu falta, sin llorarte
se me inundan las entrañas.
Sé que me piensas, no puedes borrarme,
dime, amor, ¿de qué nos vale?
Septiembre nos cubrirá con su sol manso,
y entre viñedos, suspiraremos...
buscando besos de primavera en otoño.
Y de aquel amor que quisimos romper
a las puertas del verano, nos quedarán
cenizas, si la hoguera ardió bien.
Aquella pasión prohibida se convertirá
con el tiempo, en un recuerdo vano.
Dormiremos este amor en invierno.
raudos y veloces, fugitivos.
Su aliento estival me hiela el corazón.
Tu ausencia inauguró un verano
extraño, en el que cuando te pienso,
tiemblo por dentro. Imploro abrigo.
Concerté la fecha de mi muerte,
con la certeza de que no regresarás,
jamás. De la guadaña me hize amigo.
La vida sigue pasando, como si nada.
Fue un crimen perpetrado sin testigos.
Llegará agosto, madurarán las uvas,
y se llenarán de gente las playas, que
jamás pisamos juntos.
Viviremos vidas paralelas, que un día
hicimos por cruzar y así amarnos.
Por las noches me convenzo de que la casualidad
no querrá hacer que volvamos a encontrarnos.
EPÍLOGO
Tu ausencia todavía se me hace extraña,
cuando el octavo mes se desliza por el
desfiladero del almanaque.
Asumo el riesgo de tu falta, sin llorarte
se me inundan las entrañas.
Sé que me piensas, no puedes borrarme,
dime, amor, ¿de qué nos vale?
Septiembre nos cubrirá con su sol manso,
y entre viñedos, suspiraremos...
buscando besos de primavera en otoño.
Y de aquel amor que quisimos romper
a las puertas del verano, nos quedarán
cenizas, si la hoguera ardió bien.
Aquella pasión prohibida se convertirá
con el tiempo, en un recuerdo vano.
Dormiremos este amor en invierno.
martes, 16 de julio de 2019
Luna de sangre
En el último abrazo te perdí
ese abrazo que quise fuese eterno.
En el último beso me dijiste adiós,
y tu sabor quedó impregnado en mis labios.
Con la última luna te despedí
sabiendo no verte en la siguiente.
Con la luna de sangre te pensé,
y de mi cabeza no puedo sacarte.
Sentado en la arena vi el sol arder,
la brisa salada quemaba mi cara.
Y sin darme cuenta, calcinó mi alma.
Le pido al océano que te lleve de mí
pero las olas devuelven tu recuerdo
que me abrasa.
Las estrellas más brillan cuando
pienso en tí, pero tu recuerdo lejano
atormenta mi alma.
Mi cabeza repite "no va a volver"
y mi corazón le presenta batalla.
Me cuesta una vida vaciarme de tí,
de aquellas miradas que me daban alas.
Daría mi vida por volverte a ver,
de todas maneras ya no vale nada.
Te pienso y me duele, te busco
y no estás. Ya no hay más mensajes.
Si tú me olvidaste lo quiero saber,
será mas liviano reanudar mi viaje.
Si yo ya no existo, haz desaparecer,
toda la nostalgia que da imaginarte.
Regresa a mi vida, oh, la soledad.
Ya puede la Parca venir a buscarme.
Pues si contigo ya no puedo estar,
es mejor, mi cielo, la muerte me atrape.
Que antes tu piel vuelva a acariciar,
sentir tu calor en mi cuerpo insaciable.
Será mi destino un profundo penar
hasta que consiga poder arrancarte,
porque has arraigado tan fuerte en mi ser,
que te has llevado un pedazo de mi carne.
Cuando yo te piense, hazlo tú también
que sepas que no enviaré ese mensaje,
me puede el orgullo, ¿Qué le voy a hacer?
aunque hoy soñaré con que tú me hables.
En aquel abrazo no pude llorar, al
pensar que otra piel roza ahora tus labios.
Maldigo al destino que me llevó a tí,
imploro a los dioses poder superarte.
ese abrazo que quise fuese eterno.
En el último beso me dijiste adiós,
y tu sabor quedó impregnado en mis labios.
Con la última luna te despedí
sabiendo no verte en la siguiente.
Con la luna de sangre te pensé,
y de mi cabeza no puedo sacarte.
Sentado en la arena vi el sol arder,
la brisa salada quemaba mi cara.
Y sin darme cuenta, calcinó mi alma.
Le pido al océano que te lleve de mí
pero las olas devuelven tu recuerdo
que me abrasa.
Las estrellas más brillan cuando
pienso en tí, pero tu recuerdo lejano
atormenta mi alma.
Mi cabeza repite "no va a volver"
y mi corazón le presenta batalla.
Me cuesta una vida vaciarme de tí,
de aquellas miradas que me daban alas.
Daría mi vida por volverte a ver,
de todas maneras ya no vale nada.
Te pienso y me duele, te busco
y no estás. Ya no hay más mensajes.
Si tú me olvidaste lo quiero saber,
será mas liviano reanudar mi viaje.
Si yo ya no existo, haz desaparecer,
toda la nostalgia que da imaginarte.
Regresa a mi vida, oh, la soledad.
Ya puede la Parca venir a buscarme.
Pues si contigo ya no puedo estar,
es mejor, mi cielo, la muerte me atrape.
Que antes tu piel vuelva a acariciar,
sentir tu calor en mi cuerpo insaciable.
Será mi destino un profundo penar
hasta que consiga poder arrancarte,
porque has arraigado tan fuerte en mi ser,
que te has llevado un pedazo de mi carne.
Cuando yo te piense, hazlo tú también
que sepas que no enviaré ese mensaje,
me puede el orgullo, ¿Qué le voy a hacer?
aunque hoy soñaré con que tú me hables.
En aquel abrazo no pude llorar, al
pensar que otra piel roza ahora tus labios.
Maldigo al destino que me llevó a tí,
imploro a los dioses poder superarte.
lunes, 24 de junio de 2019
Malamar (I)
Adeus, non te podo reter,
tes que voar libre
abre as túas ás e vaite.
A vida da bolboreta
que se pousa lixeira
consciente do efémero
do tempo e das estacions.
Foi fermoso o que sentimos,
fantasía dun delirio de amor.
Pecamos no noso Edén,
que pouco a pouco
creamos no noso bosque.
O sabor doce da luxuria
envelenada polos demos
que xa tiveran marcado
o noso fatal destino.
A historia estaba escrita
dende o comezo.
Foi maxia, foi meigallo
foi un encontro maldito.
Construímos a casa
polo tellado.
E o azoute da verdade
arrasou cos alicerces...
asentados nunha
relación carnal
ávida de suor e seme.
Amamos o noso pecado,
o noso segredo...
amámonos como puidemos.
Malamamonos...
e agora chórote
pero só por esta noite,
porque sei...que
fuches ti quen dixo basta,
porque os dous tentamos ver
na claridade do lume de
San Xoán
que co feitizo morre o pecado
e o amor brilla puro.
Mais a luz da pureza,
en troques de cegarnos
alumeou a verdade,
e por derradeira vez devorámonos
coa verdade nos ollos,
coa certeza de que hai amores
que...
irremediablemente
acaban matando;
e nós tivemos un aborto
provocado, pola pílula do medo,
da incerteza e da cobardía,
das ansias novas da liberdade,
detida.
EPILOGO
Día D. Xa non me saen as bagoas.
Consólome cos versos que me deixaches,
que por ser, son de outro.
Anotei a lapis no meu corazón o teu nome,
ao carón do lobo que treme.
a mina firéume, mais é soportable.
O grafito non magoa eterno...
Decidiches sulcar os ceos da túa mocidade.
Coma o voo de Ícaro, en ceo aberto camiño do sol.
Eu fico na terra, esquecendo as túas caricias.
A túa voz, o teu rostro, aquel sorriso...
o cheiro do teu cabelo húmido.
Xogamos ao sí e ao non...
De agora en diante digo NON
Eu, que mantiven a esperanza do SÍ,
e agora DÍ...
Eu sen tí serei feliz.
Non aprendín a porlle fin...
non souben ver que non eras para mín.
E agora non podo imaxinar non terte.
Des- querer -te pode chegar a ser doado.
Non podo imaxinar non facelo.
Todo chegará no seu momento. Voa ceibe, bolboreta, en troques eu...
ESCOLLO o verbo AMAR
Non quero, non podo evitalo...
EVITAR
AMAR
[EVITAR]
[AMAR]
tes que voar libre
abre as túas ás e vaite.
A vida da bolboreta
que se pousa lixeira
consciente do efémero
do tempo e das estacions.
Foi fermoso o que sentimos,
fantasía dun delirio de amor.
Pecamos no noso Edén,
que pouco a pouco
creamos no noso bosque.
O sabor doce da luxuria
envelenada polos demos
que xa tiveran marcado
o noso fatal destino.
A historia estaba escrita
dende o comezo.
Foi maxia, foi meigallo
foi un encontro maldito.
Construímos a casa
polo tellado.
E o azoute da verdade
arrasou cos alicerces...
asentados nunha
relación carnal
ávida de suor e seme.
Amamos o noso pecado,
o noso segredo...
amámonos como puidemos.
Malamamonos...
e agora chórote
pero só por esta noite,
porque sei...que
fuches ti quen dixo basta,
porque os dous tentamos ver
na claridade do lume de
San Xoán
que co feitizo morre o pecado
e o amor brilla puro.
Mais a luz da pureza,
en troques de cegarnos
alumeou a verdade,
e por derradeira vez devorámonos
coa verdade nos ollos,
coa certeza de que hai amores
que...
irremediablemente
acaban matando;
e nós tivemos un aborto
provocado, pola pílula do medo,
da incerteza e da cobardía,
das ansias novas da liberdade,
detida.
EPILOGO
Día D. Xa non me saen as bagoas.
Consólome cos versos que me deixaches,
que por ser, son de outro.
Anotei a lapis no meu corazón o teu nome,
ao carón do lobo que treme.
a mina firéume, mais é soportable.
O grafito non magoa eterno...
Decidiches sulcar os ceos da túa mocidade.
Coma o voo de Ícaro, en ceo aberto camiño do sol.
Eu fico na terra, esquecendo as túas caricias.
A túa voz, o teu rostro, aquel sorriso...
o cheiro do teu cabelo húmido.
Xogamos ao sí e ao non...
De agora en diante digo NON
Eu, que mantiven a esperanza do SÍ,
e agora DÍ...
Eu sen tí serei feliz.
Non aprendín a porlle fin...
non souben ver que non eras para mín.
E agora non podo imaxinar non terte.
Des- querer -te pode chegar a ser doado.
Non podo imaxinar non facelo.
Todo chegará no seu momento. Voa ceibe, bolboreta, en troques eu...
ESCOLLO o verbo AMAR
Non quero, non podo evitalo...
EVITAR
AMAR
[EVITAR]
[AMAR]
miércoles, 8 de mayo de 2019
Noite de maio
Chovia unha noite de
maio,
as pingas batian contra o chan
auga que enxugaba a
madrugada.
Chovía unha noite de
maio,
dun maio calquera, dun ano calquera.
Sopraba forte, o
vento zoaba nas tellas.
De maio, chovía unha
noite,
de pensamentos as miñas madrugadas.
Tecendo historias de
amor e de humidade.
Chovía de noite en
maio,
que tolemia, que atrevemento!!
As primeiras rosas
do xardín alfombraran o camiño.
Unha noite, chovía
en maio,
caeu do ceo, coma un milagre.
e
choveron mais noites e mais maios.
E da terra xermolou a vida, e do maio a esperanza.
Semente de seme e quentura de primavera.
E de dous corpos mollados.
Ti, fugaz, furtivo.
Chegaches como auga de maio.
jueves, 28 de marzo de 2019
LOBO BRANCO QUE TREME
Chispas
corazón volvoreta
curtocircuito
e o lobo branco
ataca o meu peito
ou era un home
branco
que treme
de parkinson…?
non podes fuxir
o lobo esta
engaiolado
cómeme por dentro
cardio tolemia e…
o alento da morte
arrefríame o siso
e mais o espiñazo
é de balde que subas
e baixes
detente, detente
respira, respira, e…
non podes fuxir
non podes fuxir
NON PODES
FUXIR
o lobo, o lobo
o lobo branco
e un home con
párkinson
unha nena, miroume
bata branca, como o
lobo
fágome de conta, e…
surfeo nas ondas da
vida, e…
enrédome nas redes
da morte,
a dama
que viste de branco
viches? O lume…
lembras?
pecho os ollos
aguanta, aguanta
esta tamén
resiste, resiste,
loita e batalla,
axota o lobo branco
que treme
faime
tremer...corazón volvoreta
xa viches? O lume
que te ha de queimar…
que e de balde que
subas e baixes
Lobo branco...
tremes?
non podes fuxir
non podo fuxir
NON PODO
FUXIR
miércoles, 27 de marzo de 2019
Cor contritum, quasi cinis
UN.
A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.
Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.
Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?
Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.
Almiña non voes do meu peito,
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.
A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.
Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.
Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?
Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.
Isto acabouse?
Verei a luz ó final...
Hoxe tampouco será.
Bágoas.
Tres, dous, un.
Respira.
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.
Electricidade.
Medo, memoria, lembranzas...
Morte.
Odios, anos, vida, xente...
Eu. Outros.
Pasado. Futuro.
Nada ten xa sentido.
Sono inducido.
Agora o meu corpo fica seguro
nun lugar moi pertiño do ceu.
Dende alí rubir cara o azul
é moito mais sinxelo.
Durmo.
Pero os accesos a autopista
de San Pedro semellan
pechados para min.
Electricidade. Descargas.
Abro os ollos
Sigo aquí.
Respiro fondo.
Un ar queimado.
Tres
Dous
Un
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...