Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

jueves, 5 de septiembre de 2019

aestas contritum

El final del verano,
marca en mi piel tu recuerdo.
Fugaz como aquella estrella,
nuestro romance secreto.


Me prometí no caer otra vez,
lo reafirmé en su momento,
que antes de volver a amar
me asegure que es para eterno. 


He vuelto a probar las mieles,
que rezuman de un efebo.
Caí en las redes de Aracne,
sucumbí en carnal deseo.


Así me castigue el dios Baco,
ahogado en dulces licores,
no sé si debo olvidarte, o
dejar prendido este fuego.


Del tiempo es la esperanza,
que juntos dimos al cielo,
prometo volver a verte
si tú quieres, también quiero.


Precoz amor de secano,
romance muy pasajero,
historia endeble que guarda
en su seno, dos deseos.


Enfilo la senda de octubre,
por el camino del nueve,
y latido tras latido
ágil el calendario se mueve.



Pronto llegará el invierno,
y tras él la primavera...
volverán los amores de agosto
se me hará muy larga la espera.





lunes, 2 de septiembre de 2019

Desideratum

El tenue sol septembrino
baña mi rostro seco, agostado
por un estío que renace fuerte
resistiéndose a morir, cansado.

Las hojas más tempranas
caen, y alfombran las calles
de tí. Me queda tu recuerdo, y
para olvidarte no tengo agallas.

Nos faltó tiempo.
Ambicioné tus besos.
Tú ibas deprisa, y yo
me movía lento.

Me dejaste fuera de juego,
jaque mate en mi tablero.
Noté tu química en mis ojos
y con mi lírica evoco tu
recuerdo: 

"Cruel y fatal destino,
que me ha puesto de nuevo
como a Odiseo. En su viaje,
otra dura prueba en el camino.

Cual fatídica efebía,
me lamento, y malidigo
a los dioses del Olimpo
y a su cohorte celeste.

Que con aquella estrella,
la noche había rubricado
el penúltimo abrazo dado.

Me quemé en tu fuego.
Calentaste mis agostos.
Me derretí en tu ego.

Quizás fuese una lágrima
que brotó desde lo alto
y con su estela selló
esa promesa en el acto.

No nos quisimos despedir.
Renunciamos a la eternidad
del para siempre jamás."

Quedará en manos del azar
el que volvamos a vernos.
 Tú no dudaste del sí, y
en tu promesa me aferro.

Mi fe no mueve montañas,
quizás tampoco colinas,
pero por besar tus labios
 yo creo lo que me digas.



Pondrá el recuerdo en
el tiempo?



Tendrán las rosas
espinas?



Si volviesemos a
vernos...



Dejarte ir ... Amor



Ya no querría.




sábado, 3 de agosto de 2019

Ars amandi

Los días de julio vuelan en su azul,
raudos y veloces, fugitivos.
Su aliento estival me hiela el corazón.

Tu ausencia inauguró un verano
extraño, en el que cuando te pienso,
tiemblo por dentro. Imploro abrigo.

Concerté la fecha de mi muerte,
con la certeza de que no regresarás,
 jamás. De la guadaña me hize amigo.

La vida sigue pasando, como si nada.

Fue un crimen perpetrado sin testigos.

Llegará agosto, madurarán las uvas,
y se llenarán de gente las playas, que
jamás pisamos juntos.

Viviremos vidas paralelas, que un día
hicimos por cruzar y así amarnos.

Por las noches me convenzo de que la casualidad
no querrá hacer que volvamos a encontrarnos.


EPÍLOGO

Tu ausencia todavía se me hace extraña,
cuando el octavo mes se desliza por el
desfiladero del almanaque.

Asumo el riesgo de tu falta, sin llorarte
se me inundan las entrañas.

Sé que me piensas, no puedes borrarme,
dime, amor, ¿de qué nos vale?

Septiembre nos cubrirá con su sol manso,
y entre viñedos, suspiraremos...
 buscando besos de primavera en otoño.

Y  de aquel amor que quisimos romper
a las puertas del verano, nos quedarán
cenizas, si la hoguera ardió bien.

Aquella pasión prohibida se convertirá
con el tiempo, en un recuerdo vano.

Dormiremos este amor en invierno.



martes, 16 de julio de 2019

Luna de sangre

En el último abrazo te perdí
ese abrazo que quise fuese eterno.
En el último beso me dijiste adiós,
y tu sabor quedó impregnado en mis labios.


Con la última luna te despedí
sabiendo no verte en la siguiente.
Con la luna de sangre te pensé,
y de mi cabeza no puedo sacarte.

 Sentado en la arena vi el sol arder,
la brisa salada quemaba mi cara.
Y sin darme cuenta, calcinó mi alma.

Le pido al océano que te lleve de mí
pero las olas devuelven tu recuerdo
que me abrasa.

Las estrellas más brillan cuando
pienso en tí, pero tu recuerdo lejano
atormenta mi alma.
Mi cabeza repite "no va a volver"
y mi corazón le presenta batalla.

 Me cuesta una vida vaciarme de tí,
de aquellas miradas que me daban alas.
Daría mi vida por volverte a ver,
de todas maneras ya no vale nada.


Te pienso y me duele, te busco
y no estás. Ya no hay más mensajes.
Si tú me olvidaste lo quiero saber,
será mas liviano reanudar mi viaje.

Si yo ya no existo, haz desaparecer,
toda la nostalgia que da imaginarte.
Regresa a mi vida, oh, la soledad.
Ya puede la Parca venir a buscarme.

Pues si contigo ya no puedo estar,
es mejor, mi cielo, la muerte me atrape.
Que antes tu piel vuelva a acariciar,
sentir tu calor en mi cuerpo insaciable.

Será mi destino un profundo penar
hasta que consiga poder arrancarte,
porque has arraigado tan fuerte en mi ser,
que te has llevado un pedazo de mi carne.

Cuando yo te piense, hazlo tú también
que sepas que no enviaré ese mensaje,
me puede el orgullo, ¿Qué le voy  a hacer?
aunque hoy soñaré con que tú me hables.

En aquel abrazo no pude llorar, al
pensar que otra piel roza ahora tus labios.
Maldigo al destino que me llevó a tí,
imploro a los dioses poder superarte.





lunes, 24 de junio de 2019

Malamar (I)

Adeus, non te podo reter,
tes que voar libre
abre as túas ás e vaite.

A vida da bolboreta
que se pousa lixeira
consciente do efémero
do tempo e das estacions.

Foi fermoso o que sentimos,
fantasía dun delirio de amor.

Pecamos no noso Edén,
que pouco a pouco
creamos no noso bosque.

O sabor doce da luxuria
envelenada polos demos
que xa tiveran marcado
o noso fatal destino.

A historia estaba escrita
dende o comezo.
Foi maxia, foi meigallo
foi un encontro maldito.

Construímos a casa
polo tellado.

E o azoute da verdade
arrasou cos alicerces...

asentados nunha
relación carnal
ávida de suor e seme.

Amamos o noso pecado,
o noso segredo...
amámonos como puidemos.

Malamamonos...

e agora chórote

pero só por esta noite,

porque sei...que

fuches ti quen dixo basta,

porque os dous tentamos ver

na claridade do lume de
San Xoán

que co feitizo morre o pecado

e o amor brilla puro.

Mais a luz da pureza,

en troques de cegarnos

alumeou a verdade,

e por derradeira vez devorámonos
coa verdade nos ollos,

coa certeza de que hai amores
que...

irremediablemente

acaban matando;

e nós tivemos un aborto

provocado, pola pílula do medo,

da incerteza e da cobardía,

das ansias novas da liberdade,

detida.




EPILOGO



Día D. Xa non me saen as bagoas.

Consólome cos versos que me deixaches,
que por ser, son de outro.

Anotei a lapis no meu corazón o teu nome,
ao carón do lobo que treme. 

a mina firéume, mais é soportable.

O grafito non magoa eterno...

Decidiches sulcar os ceos da túa mocidade.

Coma o voo de Ícaro, en ceo aberto camiño do sol.

Eu fico na terra, esquecendo as túas caricias.

A túa voz, o teu rostro, aquel sorriso...

o cheiro do teu cabelo húmido.


                  Xogamos ao sí e ao non...

De agora en diante digo NON

Eu, que mantiven a esperanza do SÍ,

e agora DÍ...

                                           
                                            Eu sen tí serei feliz. 
               

      Non aprendín a porlle fin...
                                                    non souben ver que non eras para mín.


                                E agora non podo imaxinar non terte.

    Des- querer -te pode chegar a ser doado.

                                           Non podo imaxinar non facelo.

   Todo chegará no seu momento.  Voa ceibe, bolboreta, en troques eu...
                                      
            
                                         ESCOLLO o verbo AMAR

                 
 Non quero, non podo evitalo...


               

                     EVITAR

                            AMAR
                               
                                 [EVITAR]

                                          [AMAR]








miércoles, 8 de mayo de 2019

Noite de maio


Chovia unha noite de maio,
as pingas batian contra o chan
auga que enxugaba a madrugada.


Chovía unha noite de maio,
dun maio calquera, dun ano calquera.
Sopraba forte, o vento zoaba nas tellas.


De maio, chovía unha noite,
de pensamentos as miñas madrugadas.
Tecendo historias de amor e de humidade.


Chovía de noite en maio,
que tolemia, que atrevemento!!
As primeiras rosas do xardín alfombraran o camiño.


Unha noite, chovía en maio,
caeu do ceo, coma un milagre.

e choveron mais noites e mais maios.

E da terra xermolou a vida, e do maio a esperanza.


Semente de seme e quentura de primavera.

E de dous corpos mollados.

Ti, fugaz, furtivo.

Chegaches como auga de maio.

jueves, 28 de marzo de 2019

LOBO BRANCO QUE TREME


Chispas

corazón volvoreta

curtocircuito

e o lobo branco

ataca o meu peito


ou era un home branco

que treme

de parkinson…?


non podes fuxir

o lobo esta engaiolado

cómeme por dentro

cardio tolemia e…

o alento da morte

arrefríame o siso

e mais o espiñazo


é de balde que subas e baixes

detente, detente

respira, respira, e…

non podes fuxir

non podes fuxir


NON PODES FUXIR


o lobo, o lobo
o lobo branco

e un home con párkinson

unha nena, miroume

bata branca, como o lobo

fágome de conta, e…

surfeo nas ondas da vida, e…

enrédome nas redes da morte,

a dama

que viste de branco



viches? O lume…

lembras?

pecho os ollos

aguanta, aguanta esta tamén

resiste, resiste,

loita e batalla,


axota o lobo branco que treme

faime tremer...corazón volvoreta

xa viches? O lume que te ha de queimar…

que e de balde que subas e baixes



Lobo branco...


tremes?

non podes fuxir


non podo fuxir



NON PODO FUXIR

miércoles, 27 de marzo de 2019

Cor contritum, quasi cinis

UN.

A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.

Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.

Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?

Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.

Isto acabouse?
Verei a luz ó final...
Hoxe tampouco será.

Bágoas. 

Tres, dous, un. 

Respira.

Almiña non voes do meu peito,
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.

Electricidade. 
Medo, memoria, lembranzas...

Morte. 

Odios, anos, vida, xente...

Eu. Outros.

Pasado. Futuro.

Nada ten xa sentido.
Sono inducido.

Agora o meu corpo fica seguro
nun lugar moi pertiño do ceu.

Dende alí rubir cara o azul
é moito mais sinxelo.

Durmo.

Pero os accesos a autopista
de San Pedro semellan
pechados para min.


Electricidade. Descargas. 

Abro os ollos

Sigo aquí.

Respiro fondo.

Un ar queimado.

Tres
Dous 
Un

Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
...

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...