A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.
Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.
Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?
Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.
Isto acabouse?
Verei a luz ó final...
Hoxe tampouco será.
Bágoas.
Tres, dous, un.
Respira.
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.
Electricidade.
Medo, memoria, lembranzas...
Morte.
Odios, anos, vida, xente...
Eu. Outros.
Pasado. Futuro.
Nada ten xa sentido.
Sono inducido.
Agora o meu corpo fica seguro
nun lugar moi pertiño do ceu.
Dende alí rubir cara o azul
é moito mais sinxelo.
Durmo.
Pero os accesos a autopista
de San Pedro semellan
pechados para min.
Electricidade. Descargas.
Abro os ollos
Sigo aquí.
Respiro fondo.
Un ar queimado.
Tres
Dous
Un
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
...
No hay comentarios:
Publicar un comentario