Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

domingo, 27 de agosto de 2023

Canción de amor inacabada


PRIMERA

Canto al desamor con todas mis fuerzas

aún cuando a mi lado siento tu presencia

no me acostumbro a querer quererte

y en mi cabeza solo existe la tragedia.


Lo siento, me volví adicto al dolor

sé que te tengo, y de hecho te pienso, 

pero no puedo parar de pensar

en cómo me sentiría si te pierdo. 


Cada tarde lloro tu ausencia,

como ensayo de autocomplacencia,

yo . mártir de un dolor futuro, 

que sé que quizás nunca llega,

de un corazón acostumbrado a la pena.


No me culpes, amor, es cosa mía

soy yo quien debe sanar esta herida.

No te quiero dejar ir, no ahora.

Es infinita nuestra cama vacía. 


SEGUNDA


El principio de un adiós no es el comienzo de nada, 

dirigidos a una guerra sin tener miedo a la espada.

Tú aprendiendo a nadar, yo con la ropa mojada, 

de relaciones pasadas, de una vida muy usada.


Cada historia que termina, cada batalla ganada, 

sentir de nuevo un adiós y terminar la jugada. 

Perdóname corazón, sé que no tienes la culpa, 

podremos de nuevo amar, esta vez sin amargura. 


Vente conmigo, por fin, vivamos esta aventura, 

yo por tí, tú para mí, compartir nuestra locura. 

Hacer crecer el querer, renacer día tras día, 

curar las penas del alma y compartir la alegría. 


Sudar contigo en la cama, compartir nuestros silencios,

abrazarnos con el alma y lamernos las heridas,

tirar los muros que encierran nuestro destino en la vida.

Ser partícipe del deseo que a aquella estrella pedías.


No te pido mucho más, ya he sufrido bastante. 

Sabes que daría la vida solo por acariciarte. 

Tocar tu pelo rebelde me otorga años de vida.



Te regalo el último verso. Lo dejamos en final abierto. 



Hagamos de lo nuestro un poema interminable. ´



Faciam novus. In aeternam reditus. 





martes, 30 de mayo de 2023

PESCE


Hace tanto tiempo que no rimo

que no siento, que no amo

engullido por una rutina feroz

que conduce al desánimo y la apatía


Decidido a no amar, no amé

a no inspirar, no inspiré

a no crear, a no ser

a dejar morir el calendario


Cuando no te buscaba apareciste

como caído del cielo

como salido del averno

¿será esta mi estrella?


¿Qué quieres de mí?


Va ser todo un reto aprender(te)

a querer(te), a querer(me)

volver a intentarlo.


Contigo no tengo miedos

pero tengo celos.

Te quiero para mí,

mi cielo.


Mis lágrimas derramadas

quieren curar heridas del pasdo.


Si quieres ser dueño de mi corazón

tendrás que ganarlo.




ARS AMANDI (II)

 

Si no voy a ser tuyo, yo me iré,

quizás sea más tarde o más temprano.

Si quieres ser un pájaro y volar

por favor, dímelo ya, déjalo claro.


No puedo prometer felicidad

inmerso en un amor no entregado

te quiero solo mío para mí

sentir que es algo justo y necesario.


Si la vida nos hizo por juntar

quisiera yo creer que es por algo

sanar nuestras heridas, caminar

andar por siempre juntos de la mano.


Hacernos grandes los dos , y brillar

marcar nuestro trayecto en el plano.

Estar siempre a tu lado, y demostrar

que los que nos querían destruir

no tienen la razón, se equivocaron.


Soñar, crear historias, aprender,

poder así llegar a conocernos.


Saber equilibrar nuestro querer,

tenernos empatía y perdonarnos.


Me vence el pensamiento, ya lo sé...

Poder nunca temer equivocarnos.


Tú me hiciste creer que es de verdad,

podría estar por siempre a tu lado,

entre remontar el vuelo y aterrizar

me hago de este amor un vagabundo.


Fugaz o duradero, ¿qué se yo?

podría ser de nuevo este romance.

Abrirte mis entrañas, otra vez...

hundirme en el miedo a equivocarme.


Iremos a por todas, ¿qué más da?

la vida no se acaba por llorarte.

Vivamos el presente una vez más

porque el amor no es para cobardes.


HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...