Vaite febreiro cos teus vinteoito,
non sei se me duras ben pouco ou,
se pola contra se me fai longo
Axiña chegará o teu irmán marzo
e as tebras cubrirán a escuridade
chegarán cun fío de luz a me dar azos
En abril escribirei aqueles versos
que xamáis serán lidos por ninguén
ficarán entre os meus beizos, presos
E o maio virá de flores cuberto
xermolado de ledicia e gramínea
mais outra volta ha de dar o meu peito
Non debo chorar cando o outono chega
non podo soñar campos floridos en inverno,
non quero morrer cando chegue a primavera
Verei cómo as ameixeiras inchan o seu froito
cheirarei na relva tallada a verde clorofila,
co sol do mes oito madurará nas uvas seu mosto.
No equinocio dos arcanxos, as ás despregarei
sacudirei as cinzas dos últimos solpores ardentes
e cantareille á lúa o paso das estacións e á súa lei.
Vaite, iracundo febreiro cos teus vinteoito!
nin medio poema me deixas enxoito.
Se tiveras máis catro, levabas
a pluma, a musa e mailo manto.
