Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 16 de julio de 2025

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo
el ya vivido, el por venir
Somos el tiempo que no pasa,
-somos el tiempo que nos queda-

Y, rueda, rueda, rueda
vuela, se diluye, se eleva

oro muerte, plata vida
en cada ocaso, en las mareas, 
todo gira

La mañana que ríe, el niño que juega

Cosa rimane? Cosa mi aspetta?

Nos agota, nos termina, nos marea

nos consume, nos desahucia, nos abraza
nos quema
se nos cuela entre los dedos de las manos
como arena

e alla fine

existimos

mientras quede alguien que nos recuerda
del tiempo es su victoria, 
muerte es nuestra condena

Caminamos con el tiempo, línea perfecta vereda recta

y al final
la tumba abierta


MEMENTO HOMO QUIA CINIS ES


No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...