Libertas

Se  poidese voltar ás illas
o  vento empurraríame
cara ó mar

Cos brazos abertos
como dúas velas,
as dunha dorna.

Alí unha vez fun libre.

Nos segredos que gardan
as rochas.

No eco das furnas
de mar salgado.

Quedo, estático e inmóvil.
Ollando cara elas.

Ando polas veredas
de toxos e fentos.

Agosto reseco, de
sendas polvorentas.

Na fin do mundo,
a maxestuosidade océana.

Aire de trebóns
que anuncia a morte
do verán cansado.

Non podo voar.

Fico só, na intimidade
ollo cara Ons.

Namentras

Galicia déitase no mar.

------------------------------

Escoita o imperceptible,
entre o barullo,
entre todo o que é ruído
entre o mundano
nos recodos da nosa
existencia está o silencio.

Atópao.

Nel a sabedoría.

Nosce te ipsum.

Triskel

PRIMEIRA

Desde o alto dos cantís do Cabo do castro. 

vexo voar unha gaivota que vai cara ó mar.

Eu quixera ser esa ave pescantina

que abre ó ceo eterno as súas ás. 

Son estas rochas, que me chaman,

á escuma que se arremuíña coa corrente.

Das laxes afiadas, que desafían aló embaixo

o bater e remexer do Atlántico que me reclama.

Chámanme os sons da morte para saltar ó infinito

i eles saberán se teño aquí a miña hora.

Non hai noite máis escura, no poñente do día, 

cando o sol se garda tras das illas.

E os pinos bailan coa última aurora.

Os grilos pregoan con cantos fúnebres

a fin do meu camiño, que se deita no mar. 

Nos últimos suspiros, un salto de arroás. 

SEGUNDA

Mar adiante, no Cabo do castro,

deixo un mundo ás miñas costas.

Os pedregullos do camiño, 

salpicado de carrasquiña

os meus pasos cara a fronte.

Aló na vereda acaba,

onde os corvos mariños foxen

e se vai o día

e non se sabe para ónde.

Un alma que devece por sulcar os ceos.

Cara ónde voa?

Un corpo quedo que devece, 

e que busca ser levado pola corrente.

Procura un porto de abrigo,
húmido, 

no que repousar por sempre.

TERCEIRA

Co fulgor da primeira estrela 

cae unha bágoa enxoita.

 Molla o polvorento chan.

I o corpo chama pola almiña, 

que devecía por viaxar.

Volve almiña, volve. 

Non será hoxe cando me bote.

Mais quén sabe si mañá...

Morte,
que ós ollos me miraste,

vaite pronta e vaite xa,

deixa que a vida incerta

na boca me queira 

volver bicar.

PRÓLOGO

Cando sinto a miña alma presa

e lonxe me atopo do meu lar 

sinto como as mouras por min chaman

para que o volva intentar.

Camiño do Cabo do castro, 

morre a terra e nace o mar. 

 

Do Retórico

Busco a beleza nas musas

as que inspiran ó compositor

cando tece as notas 

no pentagrama,

trazos no ar.

Esborrancho pensamentos 

que se enredan no

fume da nebulosa

de seres lonxanos.

Camto melodías, 

sinfonía de tolemias.

Procuro o éxtase. 

Mato o tempo, que

escorrega, 

entre catro paredes

vermellas. 

Asubío alalás.

Vou acompasando

a estrofa cuántica, e 

amarro sentires

que se queren suicidar.

Versos de Maio,

 van caíndo

por unha folla 

adiante

mentras imaxino

se haberá alguén

que, neste intre

pense en min. 

Só un intento por saber

se inútiles foron 

aqueles momentos.

Se só foran xustos, 

ou necesarios. 

Cara ónde marchou

o que era a beleza?

A ocasión de sentir que, 

unha forza incomprensible

nos fixo por xuntar.

Que tola foi a romería, 

e pasou, ó acabar o día.

Pero quén dera  o meu, 

case todo, 

por entrar dentro de tí

pero non o sabías. 

Ou é que xa perdín?

Beleza e musa, 

e canción, e estrofa

e rima, e ritmo 

A miña belza...

Non fun quen de 

descifrar

as túas rarezas, 

que son, tamén

ás veces miñas.

Nunca sei porlle fin

ás historias,

nunca sei deixar ir, 

cando eu non me fun

É que non o sabías?

O meu corpo tira por tí,

quéimasme tanto

que xa non sei se 

foi cousa de Deus, 

ou do mesmo demo,

darte paso no meu, 

sentir, pensar, vivir.

Non sei si son dono do meu,

ou se o teu enigma bateu en min

tan forte e tan fondo, 

que só me quedan preguntas, 

e me faltas ti.

E afogo na incerteza do saber

se te volverei ver. 

Dime vida, por qué?

VIDA!

por...                       ...que?

DUCADOS NEGRO

SEMIESPIDO, CASE EN COIROS

Teño días nos que necesito que alguén se achegue a min

e me diga quén son en realidade

Teño días nos que son

soamente

unha sombra que percorre as rúas de pedra

e que se mestura entre as xentes.

SEMIESPIDO

Teño días nos que a soedade me busca

para que eu lle faga compaña

Teño días nos que desexaría vivir en verso

a promesa dun futuro que non me afogue

Teño días nos que as lembranzas pesan tanto

que me encollen os pulmóns, e vou

queimando as horas entre o fume do tabaco

Teño días nos que sinto que xa non son

días nos que os folgos emigraron

e xa non distingo entre luz e tebras.

 CASE EN COIROS

Teño días nos que desexo ser mellor

nos que me fago promesas que, 

sei que non vou ser quen de cumplir.

Teño días nos que só me valen

algúns abrazos e unha palabra de alento

días nos que encho follas, nas que, 

deixo todo o pouco que son.

Teño días nos que agardo pola mensaxe

que me dea azos de liberdade.

Días nos que releo poesías pouco feitas. 

Teño momentos lúcidos que  se intercalan

con recordos do que xa foi, e nin sei se será.

Días nos que non sei nada,

nos que me resigno a ficar só

por non molestar a ninguén.

Días nos que imaxino ó meu par

escribindo nunha folla en branco.

E, como se dun espello macabro,

nalgún lugar do planeta

outro ser sinta o mesmo que eu.

 SEMIESPIDO

E, vencido polo peso do mundo,

entre cancións e cigarros,

entre saloucos irresolubles, 

se desangre nunha folla.

Enxugue as súas bágoas na almofada

e cando volva en sí, escriba entre desesperos.

Entre calada, e calada. Coma quen 

lle fala a un amigo ó corazón: 

Teño días...

E, ao rematar o discurso fatalista,

o desafogo mundano,

agarde por unha aperta,

confidente e cómplice.

Que desaxustille o peito,

que che permita seguir camiñando.

E brindar á vida por ser nós. Sempre.

Só pola ledicia de ter días. 

Galicia por amor: Victoria

A María Victoria Moreno:

A tí, filla da Estremadura,
Galicia roubouche o corazón,
mais é unha nai tan xenerosa
que non atende a razóns.

Non hai amor máis puro
daquel que sinte pola terra
pola fala dos gallegos
e pola xente mariñeira.

Terra feiticeira, seu embruxo
cautivoute a tí estremeña
e para sempre namorada
ficaste ó carón da lareira
desta casa de fartura,
desta nosa terra meiga,

Non hai neste noso mundo
tal maior certeza
non fai falla pedigrí
nin vir de longa estirpe celta
no fogar de Breogán
nunca foste estranxeira.

Pois galego é quen sinte,
,e non sempre quen nace,
no fondo as nosas verbas,
o que sen ningunha outra arma
que non sexan as nosas letras
fai país, deixa pegada, e
honra esta patria anterga.

Se coma ti fixeran, miña Victoria,
os casteláns todos de Castilla,
"O corazón aberto
a toda verba amiga"
non había quedar aló cidade
que non puideran conquistar
os acentos de Rosalía.

Ti xa levas a estrela na fronte,
e tamén no bico o cantar
dende o primeiro momento
no que, a túa lingua coa nosa
se fixo por namorar.

Consagrada.

Boa e xenerosa.

Victoria.

En Compostela, a 16 de maio de 2018
 

Triste soneto de madrugada

Polos edificios de Compostela
do mes de abril esvaran as pingas
primavera ausente que a cara regas
torrentes de auga pola meixela.

Un soneto triste de madrugada
coa túa métrica a morriña crebas
non cabe tanta pena nestas liñas
pinto versos con bágoas de almofada.

Cando torna a mesma dor ó meu peito
que anda canda min, sempre de noite
volvo a tela compañeira de leito.

Fuxe xa do meu corpo, negra  morte,
non quero ser refén cando me deito
non serás a dona da miña sorte.

ERES

Eres ausencia en mis noches.

Eres silencio entre mis sábanas.

La tormenta en mi calma.

Eres el incienso en mi templo. 

Eres...

Y, aunque no te tengo, te pienso.

XÉNESE

Nacín coa marca do touro,
nun día de maio nacín.
Cheguei ó mundo cando as flores nacen,
no maio tolo, Rosalía,
mais non na alborada de abril.

Deume Dios nunha terra bendita,
durminte e fidalga,
vivente dos turistas, que chegan
para zuzarlle o sangue todo
e bañarse nas súas augas.

Nacín no pinal fértil, aldea amada,
que baila entre leiros, e bebe nos fonteiros
de auga, que brota das súas entrañas.

Fun criado entre unha prole,
familia proletaria, de pai traballador
e mando de matriarca, nas mans da nai galega
descansa a miña infancia.

Nunha terra que adormece, entre outonos
de millo e viño,  de castiñeiros regañados
e invernos suaves e morniños,  que esperan a
primavera dos chuchameles e rosiñas,
dos niños de paxaros que namoran,
no azahar dos laranxos verdes dos veciños.

Nacín nun lugar onde a ría non se ve
pero onde o cheiro a salitre chega.
Onde o mar fica agochado dos ollos
oculto entre outeiros e carballeiras.

Dous regatos silandeiros
franquean a miña aldea,
mais a vergoña do progreso
baixo formigón os souterra,
a memoria dunha vila
que a súa orixe nega.

 Carreiros dos salgueirales, regos
 laxes e muíños vellos, de brañas lendarias
salpicadas de misterios e merendas.
Domingos nas oliveiras, e de camiños
 longos de laxes e de xestas.

Nun lugar onde, nas noites calmas,
de inverno, o atlante bate contra
as pedras, e os seus laios ruben,
dos cantiles ata as nosas beiras.
Alalá das ondas que eu escoito
moi atento dende a fiestra.

Sitio fidalgo de pasado probe,
de miseria falan as vellas pedras,
dos teus derruídos valos, de fame
os rebos das túas cortellas.

No lugar onde o vento norte
trae os sinos da vida, e mais
da morte, sons da aldea na
que vivo, desleigada dunha
igrexa, que non se ve pero
se sinte, cando o repicar
desperta, nas festas da vila,
a alborada agosteira.

Nacín no tolo maio,
ó carón dun pinal nacín,
alfombra de faíscas e sisco
e unha bici sen rodíns.

Nunha aldea que morría,
por deixar paso ó progreso.
Aquí eu intuín Galicia,
cando só era un merdeiro.

As vellas que ían a misa,
os gaiteiros e os enterros,
temporais de suroeste,
os antroidos e os choqueiros.

As historias de lareira,
videoxogos e tormentos,
do cheiro de fume e artesa
das laranxas en xaneiro.

Machada, motoserra,
fousiño e gadaña,
de tardes de herba e carreta.

De sábados na campina,
na praia ou nas maceiras.
Aprendendo desta terra,
na que medra o que un
sementa.

Como se dun Edén se tratase,
bendito anaco de terra.
Usurpado polos anos
que sepultan a beleza
dunha aldea que adoece,
e dun futuro que berra.