Do Retórico

Busco a beleza nas musas

as que inspiran ó compositor

cando tece as notas 

no pentagrama,

trazos no ar.

Esborrancho pensamentos 

que se enredan no

fume da nebulosa

de seres lonxanos.

Camto melodías, 

sinfonía de tolemias.

Procuro o éxtase. 

Mato o tempo, que

escorrega, 

entre catro paredes

vermellas. 

Asubío alalás.

Vou acompasando

a estrofa cuántica, e 

amarro sentires

que se queren suicidar.

Versos de Maio,

 van caíndo

por unha folla 

adiante

mentras imaxino

se haberá alguén

que, neste intre

pense en min. 

Só un intento por saber

se inútiles foron 

aqueles momentos.

Se só foran xustos, 

ou necesarios. 

Cara ónde marchou

o que era a beleza?

A ocasión de sentir que, 

unha forza incomprensible

nos fixo por xuntar.

Que tola foi a romería, 

e pasou, ó acabar o día.

Pero quén dera  o meu, 

case todo, 

por entrar dentro de tí

pero non o sabías. 

Ou é que xa perdín?

Beleza e musa, 

e canción, e estrofa

e rima, e ritmo 

A miña belza...

Non fun quen de 

descifrar

as túas rarezas, 

que son, tamén

ás veces miñas.

Nunca sei porlle fin

ás historias,

nunca sei deixar ir, 

cando eu non me fun

É que non o sabías?

O meu corpo tira por tí,

quéimasme tanto

que xa non sei se 

foi cousa de Deus, 

ou do mesmo demo,

darte paso no meu, 

sentir, pensar, vivir.

Non sei si son dono do meu,

ou se o teu enigma bateu en min

tan forte e tan fondo, 

que só me quedan preguntas, 

e me faltas ti.

E afogo na incerteza do saber

se te volverei ver. 

Dime vida, por qué?

VIDA!

por...                       ...que?