Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 29 de marzo de 2017

qvis vt devs?

fai(nos) o amor,
coa túa poesía

íspeme con cada verba

con cada rima

sublimación dos sentidos

batalla dialéctica
versos entrecruzados

enerxía mística
rito ancestral

seducido pola palabra
dun corazón aberto

derrame de sangue
a túa pluma na miña pel

o eros descendido á terra

converso á lírica astral





HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...