Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

jueves, 28 de marzo de 2019

LOBO BRANCO QUE TREME


Chispas

corazón volvoreta

curtocircuito

e o lobo branco

ataca o meu peito


ou era un home branco

que treme

de parkinson…?


non podes fuxir

o lobo esta engaiolado

cómeme por dentro

cardio tolemia e…

o alento da morte

arrefríame o siso

e mais o espiñazo


é de balde que subas e baixes

detente, detente

respira, respira, e…

non podes fuxir

non podes fuxir


NON PODES FUXIR


o lobo, o lobo
o lobo branco

e un home con párkinson

unha nena, miroume

bata branca, como o lobo

fágome de conta, e…

surfeo nas ondas da vida, e…

enrédome nas redes da morte,

a dama

que viste de branco



viches? O lume…

lembras?

pecho os ollos

aguanta, aguanta esta tamén

resiste, resiste,

loita e batalla,


axota o lobo branco que treme

faime tremer...corazón volvoreta

xa viches? O lume que te ha de queimar…

que e de balde que subas e baixes



Lobo branco...


tremes?

non podes fuxir


non podo fuxir



NON PODO FUXIR

miércoles, 27 de marzo de 2019

Cor contritum, quasi cinis

UN.

A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.

Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.

Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?

Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.

Isto acabouse?
Verei a luz ó final...
Hoxe tampouco será.

Bágoas. 

Tres, dous, un. 

Respira.

Almiña non voes do meu peito,
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.

Electricidade. 
Medo, memoria, lembranzas...

Morte. 

Odios, anos, vida, xente...

Eu. Outros.

Pasado. Futuro.

Nada ten xa sentido.
Sono inducido.

Agora o meu corpo fica seguro
nun lugar moi pertiño do ceu.

Dende alí rubir cara o azul
é moito mais sinxelo.

Durmo.

Pero os accesos a autopista
de San Pedro semellan
pechados para min.


Electricidade. Descargas. 

Abro os ollos

Sigo aquí.

Respiro fondo.

Un ar queimado.

Tres
Dous 
Un

Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
...

Mol e derretido

  Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...