Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

jueves, 28 de marzo de 2019

LOBO BRANCO QUE TREME


Chispas

corazón volvoreta

curtocircuito

e o lobo branco

ataca o meu peito


ou era un home branco

que treme

de parkinson…?


non podes fuxir

o lobo esta engaiolado

cómeme por dentro

cardio tolemia e…

o alento da morte

arrefríame o siso

e mais o espiñazo


é de balde que subas e baixes

detente, detente

respira, respira, e…

non podes fuxir

non podes fuxir


NON PODES FUXIR


o lobo, o lobo
o lobo branco

e un home con párkinson

unha nena, miroume

bata branca, como o lobo

fágome de conta, e…

surfeo nas ondas da vida, e…

enrédome nas redes da morte,

a dama

que viste de branco



viches? O lume…

lembras?

pecho os ollos

aguanta, aguanta esta tamén

resiste, resiste,

loita e batalla,


axota o lobo branco que treme

faime tremer...corazón volvoreta

xa viches? O lume que te ha de queimar…

que e de balde que subas e baixes



Lobo branco...


tremes?

non podes fuxir


non podo fuxir



NON PODO FUXIR

miércoles, 27 de marzo de 2019

Cor contritum, quasi cinis

UN.

A vida detense nun segundo
cando a morte chama a porta
do teu peito.

Aviso de dor punxente
e man no corazón
na túa mente.

Sensación familiar
medo visceral.
Será agora a miña hora?

Xa non son dono do meu...
Impulso eléctrico,
aceleración.

Isto acabouse?
Verei a luz ó final...
Hoxe tampouco será.

Bágoas. 

Tres, dous, un. 

Respira.

Almiña non voes do meu peito,
o meu corazón volvoreta
non pode fuxir.

Electricidade. 
Medo, memoria, lembranzas...

Morte. 

Odios, anos, vida, xente...

Eu. Outros.

Pasado. Futuro.

Nada ten xa sentido.
Sono inducido.

Agora o meu corpo fica seguro
nun lugar moi pertiño do ceu.

Dende alí rubir cara o azul
é moito mais sinxelo.

Durmo.

Pero os accesos a autopista
de San Pedro semellan
pechados para min.


Electricidade. Descargas. 

Abro os ollos

Sigo aquí.

Respiro fondo.

Un ar queimado.

Tres
Dous 
Un

Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
Pum...
...

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...