Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 22 de septiembre de 2026

Mol e derretido

 Árdeme o peito, por dentro,

quéimame o corazón

porque me empurran cara o exterior.


Un espertar outonal, unha revolución,

viva a miña re-evolución! 


Felicidade é un nome marabilloso

non é a meta, é un estado de paz


Fuxe, lobo branco que treme, 

por qué o que din que é amor 

te chama?


E será, que non coñezo o sentimento?

Enganeime na vida, outra vez.

Levo a sinal do uróboros, tormento.


Quén son? Ónde son? Ónde estou?

Vivo, Vigo, Como, Durmo, Respiro.


Enredadeira, hedra corredeira, 

que me envolve

afogo nun futuro que non é


Con quen camiño? 

Síntese o frío da soedade acompañada

do corpo que teño onda min. 


Qué horas marcarán o meu reloxo?

Camiñarei buscando o meu par

Ou será que non o teño?


A barriga encólleseme cando sinto,

cando penso, cando falo, cando calo…

e isto non é, as bolboretas mudaron?


E esta dor que sinto, non ten nome

porque non sei poñerllo…

vou arrastrado pola inercia da materia


Carente de emoción, baleiro, 

coma unha campá sen badal

o son apagouse en min


Fóronse as musas, foise a luz

e non é, que che digo que non é.

Mais, aquí sigo, aquí, rebrandecido.


Mol e derretido,

mol e derretido. 


No hay comentarios:

Publicar un comentario

Mol e derretido

  Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...