ET-SOMNIO

Voces de tempos pretéritos

tronan na miña testa

imáxes mortas que cobran movemento

todo ten agora sentido

tempo, tempo, tempo

profetas colocadores

cada cousa no seu lugar

azar e destino presentan batalla

unhas sorte de baralla

e namentras eu soño paralelo.

Soño e, cando o sono me pode

soño e soño e soño e soño

a compases de 2/4

lento, lento, lento

fun,son,serei...

metamorfoséome, coma o tempo

metamorfose implica cambio

o tempo cambia, os soños non.

Cando volva Morfeo deixádeo...

hei soñar, e soñar e soñar...

transfórmame na noite, sempre...

o tempo fuxido, ónde andades?

Vinde vivir,pois que é a vida senón soños?

E que son os soños? Os soños, os soños os soños os soños...

ECO

ALMAS EN CONSERVA (II)

Como un soño pasaxeiro

esperto e láiome

envolvome na miña pena

mestura de remorsos e ciumes

amalgama de memorias pasadas

e unha fantasía dunha noite de verán

alma que esvara na mesma negrura

deixando un pouso de door que

non se define con palabras humanas

foi unha ilusión pasaxeira,vaga e

inútil mais humana

cando aumenta a respiración

a actividade cardíaca dispárase

pero o oco do peito semella valeiro

pois a indiferencia é o máis ruín sentimento

e o tempo que pasa silencioso asasino

o reloxo devora segundo a segundo

e só as fotografías, que conxelan presentes

presentes eternos

os cadáveres fotográficos

que son velados polos recordos

morren entre cartafoles

se a vida é cambio, ideas pasaxeiras

escenarios que se moven e protagonistas

e figurantes que cambian, son parte desta Opera Prima,

deste soño,realidades pasaxeiras

e cambio, transformación continua

tres actos clásicos

e moitas moitas máscaras e títeres

traxicomedia

Ubi Sunt?

Réxime de brisas

o meu corpo xace na area

a praia, o mar, horizonte eterno

o bruído das ondas incesante

deixa voar a mente, un instante

de ser infinito é un instante

o sol irradia no ar

dándolle á composición

o toque melancólico

de aquel que vive

sentirse vivo, respirar

a salitre invade os pulmóns

inhalacións profundas de océano

un cadro de ensoño

mamando terra viva

formando parte dun todo

que se mestura na area

soños líquidos, odiseas

e na praia corre incesante

un devir de sensacións

nostalxias de batallas perdidas

dejà vues de escuma branca

romance de mar e area

son salgadas as memorias

neste día que

perdido no tempo

lonxe dos séculos

habita

e a noite invádeo todo

calma o vento

e o sono,

fai acto de presencia

durmín

por un intre

a vida foi eterna.

Canto da marcha. (Música: Himno do Antergo Reino de Galicia)

http://www.youtube.com/watch?v=_jVFweh3U4s

CANTO DA MARCHA DE GALICIA

Terra nai poderei algún día eu voltar?

terra nai deixarás os teus fillos regresar?

Terra nai volver vela terra ,o meu lar?

Como hei de olvidar, ese bon ollar, ese cheiro a mar !

O miúdo orballar, terra do meu pai sitio do meu querer.

Pobo loitador tivo que emigrar, á forza marchar

e con forza demostrar que sabe gañar o seu pan co suor.

Terra nai, levarei no meu bico un cantar.

Terra nai, muiñeiras,cantigas e alalás.

Terra nai coa fouce e a oliva libertar.

Non han de pasar sen eu ver chegar a corda afrouxar.

Os tempos han de voltar, e rexurdirá a irmandade outra vez.

Temos que mirar para o amencer, novo dia virá

nesta terra de bondá o xugo caerá Galicia somos nos.

Terra nai poderei algún día eu voltar?

Terra nai, non morrer no desterro en soedá.

Terra nai, e poder os teus acios vendimar.

Terra nai e querer o teu millo esfollar.

Terra nai volverei vela terra, o meu fogar?

Has de renacer, da nada medrar e todos parar
este mal que te goberna, vergoña da xente que menosprezou.
Entre nós irmáns a facer país a matria chamou.
Inda que haxa que loitar con armas labregas e sacho e leghón.

A lousa cairá e espertará co seu xordo son,
os que nadiña esperan e ós que pensaban que non hai solución.
Sangue brotará, da ferida que provoca o canón
da arma máis poderosa, e forte berrar GALICIA SOMOS NÓS.