ALMAS EN CONSERVA (II)

Como un soño pasaxeiro

esperto e láiome

envolvome na miña pena

mestura de remorsos e ciumes

amalgama de memorias pasadas

e unha fantasía dunha noite de verán

alma que esvara na mesma negrura

deixando un pouso de door que

non se define con palabras humanas

foi unha ilusión pasaxeira,vaga e

inútil mais humana

cando aumenta a respiración

a actividade cardíaca dispárase

pero o oco do peito semella valeiro

pois a indiferencia é o máis ruín sentimento

e o tempo que pasa silencioso asasino

o reloxo devora segundo a segundo

e só as fotografías, que conxelan presentes

presentes eternos

os cadáveres fotográficos

que son velados polos recordos

morren entre cartafoles

se a vida é cambio, ideas pasaxeiras

escenarios que se moven e protagonistas

e figurantes que cambian, son parte desta Opera Prima,

deste soño,realidades pasaxeiras

e cambio, transformación continua

tres actos clásicos

e moitas moitas máscaras e títeres

traxicomedia

Ubi Sunt?