Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 13 de noviembre de 2012

ET-SOMNIO

Voces de tempos pretéritos
tronan na miña testa
imáxes mortas que cobran movemento
todo ten agora sentido
tempo, tempo, tempo
profetas colocadores
cada cousa no seu lugar
azar e destino presentan batalla
unhas sorte de baralla
e namentras eu soño paralelo.

Soño e, cando o sono me pode
soño e soño e soño e soño
a compases de 2/4
lento, lento, lento
fun,son,serei...
metamorfoséome, coma o tempo
metamorfose implica cambio
o tempo cambia, os soños non.
Cando volva Morfeo deixádeo...
hei soñar, e soñar e soñar...
transfórmame na noite, sempre...
o tempo fuxido, ónde andades?
Vinde vivir,pois que é a vida senón soños?
E que son os soños? Os soños, os soños os soños os soños...
ECO

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...