Desidia. Acto final.

O mar océano reflexa
os derradeiros
raios solares do día.

Axiña a noite cubrirao todo
co seu manto estrelado
de novo.

Como sucedeu onte,
e antes de onte,
e como sucederá mañá
e tamén  despois de mañá.

A illa de Onza fica queda
na súa parcela de atlántico.

A illa de chocolate,
pensaba de cativo.
Unha onza, solitaria.

Case que a podo escoitar
ela fálame.

Non marcha, di que non,
que non quere fuxir.

Chama por min.
Humilde e solitaria Onza.
Brava e agreste.

Non tes piñeiros que
che fagan compaña.
Só mar e gaivotas, as
que de verdade saben
cara ónde voan.

As que saben fuxir
van a Onza.

Desidia. Sol morno e soidade.

Desidia. Acto primeiro.

Desidia. Escoito o mar.
As gaivotas voaron.

De ter sido gaivota tamén eu fuxiría.

O sol, cos seus raios mornos
atempérame a pel, e a gravedade
afúndeme nesta terra.

As gaivotas voan, mais non marchan,
a ningures.

Sulcar os ceos debe ser moi canso.

Ao lonxe vexo as Cíes.
As illas semellan un barco
a súa silueta é un navío que foxe.

O alto de Monteagudo pon proa
rumbo mar aberto.

Terra presa no Atlántico.

Tamén contemplo o Cabo do Home,
á desesperada, téndelle o seu longo
brazo de terra, que morre no mar.

Non fuxades, illas! Non fuxades.
Ficade á vista dos meus ollos.

Se as Cíes quixeran, tamén puideron ter marchado.
Aquela gaivota, que curiosa se achegou onda min,
tamén puido ter escapado. A gravidade, supuxen.

Fin do primeiro acto.

E L A

A miña heroína é unha superheroína.

Non leva capa, porque non lle é precisa. 

Leva mandil, que é a capa da nai galega. 

A capa da nai dos mil refráns, da nai labrega.

Muller amante da terrra

e de todo o que dela sae

se cría, e medra. 

Nai matriarca.

Muller verdadeira 

e sustento da familia. 

Nai traballadora. 

Mans de vida que

crean. 

Matrona céltica.

A miña "Breogana"

a guerreira. 

Ás veces fráxil

do teima que teima.

A do triste ollar 

e roxas meixelas. 

Muller boa e xenerosa.

Muller galega. 

Nai dende moi nena, 

na escola da vida

aprendeu ela. 

Destas nais, poucas, 

coma ela, ningunha.

Cada día ela aprende de min,

e eu aprendo dela. 

A imprescindible, 

a nosa nai, 

a que aconsella.

Nai que acolle e alimenta,

paciente e inqueda.

A miña nai, a farturenta,

a do forno e a artesa. 

A da mesa chea. 

A miña nai e a dos meus, 

todos son fillos dela. 

Sempre o foi, 

sempre será,

e que sempre

así sexa.