As gaivotas voaron.
De ter sido gaivota tamén eu fuxiría.
O sol, cos seus raios mornos
atempérame a pel, e a gravedade
afúndeme nesta terra.
As gaivotas voan, mais non marchan,
a ningures.
Sulcar os ceos debe ser moi canso.
Ao lonxe vexo as Cíes.
As illas semellan un barco
a súa silueta é un navío que foxe.
O alto de Monteagudo pon proa
rumbo mar aberto.
Terra presa no Atlántico.
Tamén contemplo o Cabo do Home,
á desesperada, téndelle o seu longo
brazo de terra, que morre no mar.
Non fuxades, illas! Non fuxades.
Ficade á vista dos meus ollos.
Se as Cíes quixeran, tamén puideron ter marchado.
Aquela gaivota, que curiosa se achegou onda min,
tamén puido ter escapado. A gravidade, supuxen.
Fin do primeiro acto.
No hay comentarios:
Publicar un comentario