In dubio

ti fálasme, 

e é como se a túa voz

resoase en min

coma un chascarraschás

eu quedo, escóitote falar

e penso

nas cousas que aínda non dixen

e que

aínda non sei se darei dito 

algunha vez

teño medo

medo de tí

medo de todo

de que fuxas

que non queiras o que eu quero

de que xa non fales

e tí prosegues co teu contar

dura e soave á vez

e eu maino percibo

e penso, ogallá poidera

escoitar sempre esa voz

dicíndome cousas na orella

barbullando

escoitar dos teus beizos

de guerreira

as batallas que nos quedan

permanecermos sempre

e por sempre

no noso mundo

sós

aló onde a ruindade

non nos poida

esmagar

onde se troncen as almas

dos ousados

e que da crisálida do NON

saia un

SEMPRE

J.I Guillotine

a hora ven chegando                          un grillete, arrastro o meu lastre
paseniña                                             eu, non teño pasado, vivo no presente
de poñer a funcionar                          asasinarei o meu futuro
a guillotina                                         nun acto de revolución
                                                           de re-evolución
ninguén o agarda                              
pero o reo                                           non cambies nunca, pero
non sabe que o é                                cambia o teu redor se así
xuízo sumarísimo                               o desexas                        
                                                           cambia o teu redor
parte de guerra                                   e cambia, non deas nada por
e o ar québrase con                            sentado
cada susurro

                                                             o que hoxe foi, talvez
pero ten que ser
é o que ten                                           mañan non o sexa
a revolución
                                                            tripas e corazón
cae a folla
un corte seco                                        vísceras
cala a audiencia
                                                                amor
marmurios
dixome dixomes
andrómenas                                       non farei nin de tripas nin de corazón

Quen o diría?

El mesmo volveuse contra sí.             chegou a hora
                                                             de romper
Xuíz, xurado e verdugo.                   feriranme, ferireime

Quen precisa o dereito?                   pero poderei ser libre

                       
                          FIN DO SEGUNDO ACTO
             
           
                             

PROSODIA

oh ceos, que baixe a forza dos deuses
  aqueles que moven os fíos
 dos nosos destinos

os que xogan coa nosa sorte,
os que maquinan cos nosos desexos

oh deusa fortuna, sorriso e aceno
move a túa roda unha vez máis
e mostra furores e lamentos

oh, olimpos do mundo
os que gardan en segredo, en tumbas de pedra
os pergaminos onde está escrito o sino

oh terra, os nosos pes camiñan pola senda da vida
coa certeza do destino sobre o ar e as nubes
ingrávidos anceios nas pisadas das congostras

oh vida, vas contando os teus días sabedora
de que non és dona de ti mesma
o peso do mundo

oh soños, verdadeiro combustible
potencia creadora, forza e inxenio
amante nocturno

amor, oh amor, arelas
por amor todo, sen él nada
vida, terra, fortuna e sino

o amor non é para cobardes...