Luceat eis.

Déixame durmir,
non me espertes
para que a noite me acubille
no seu colo silencioso e frío.

Déixame durmir,
para que o vento que zoa
entre os amiales
acoche no seu leito
ás raposas que ouvean
 nos vales.

Déixame soñar, que
namentras eu
me movo entre praias infindas
solpores de sangue e lume
e luscofuscos de muxicas.
Bendita noite, que non acaba.

Deixa, que a luz
nos sorprenda
coa súa alborada
e os paxaros piadores
entonen o seu trino
que anuncia a mensaxe
do novo día nacente

Cando esperte, todo será,
voltará a nacer de novo.
Mais, namentras eu durmo
na calada noite
no leito dos soños
o sono dos xustos.

Dum spiro, spero

Unha mirada ó pasado
o camiño percorrido
dúbidas e medos
vencidos.

O traxecto continúa
cada ano unha fenda
cada golpe, unha afrenta.

Para o teu andar, compaña
amor na vida, sereo
o horizonte eterno, sempre
á vista do teu ollar.

Porque é a vida un camiño
que se anda de a poucos
que se bebe a groliños.

O futuro, unha conquista.
Mais lembra unha cousa,
somos presente.

Porque cada que acontece,
sexa azar, ou ben o sino
vai marcando ser e sentimento.

Fortuna

Un impulso de vida.

Nacemos en coiros,

sen nada chegamos ó mundo.

A vida agasállanos vida,

 alimentámonos de soños.

O paso efémero da existencia, 

a nosa marca, 

o amor queda.

A lembranza. Sempre.

Somos o sino que se escribe

en letras de ouro.

Os nosos pasos, contados.

Unha crónica.

O azar, xoga coa nosa existencia.

Inmolámonos, volvemos a nacer cada día,

caémonos, volvémonos a erguer.

A vida abrirase paso entre as sombras.

A esperanza morta será vida.

Ama, sempre ama. 

Ama e fai o que queiras.

Neste mundo o noso conto

é una fábula. O mundo xira.

Somos azar. Somos fortuna.

inaccesible

ónde estás?

agochada entre as mensaxes 

dun teléfono

agardando, mais

xa non é coma decote

os cans oubean na noite

fechada

e namentras eu...

sinto na cara a brisa fresca da madrugada

solsticio quente

punto de inflexión

os sons calaron

na noite

as musas marcharon

agochadas?

a espranza morta

ónde estás?

non quero máis mensaxes

quérote a tí

fuxitiva e esquiva

mirada doce

pose guerreira

un océano no teu ollar

un enigma

que só a noite coñece

O INACCESIBLE

requiem-aeternan

somos sombras,
navegamos nun mar de escuridades
que fondean nos sentimentos
cal é o meu morto?

respiramos,
porque existimos
e mentras existimos somos
respiramos

existimos, e
navegamos, no noso mar
un océano, e somos
e existimos

naufragamos,
e afogamos naquelo que somos
e flotamos,
e imos á deriva

un madeiro, só un resto
do naufraxio
queda na superficie
cal é a miña cadea?

qué me ata?
qué me aferra?
cal é o meu morto?

un corpo sen vida xace na praia, deitado...

non choredes.