agochada entre as mensaxes
dun teléfono
agardando, mais
xa non é coma decote
os cans oubean na noite
fechada
e namentras eu...
sinto na cara a brisa fresca da madrugada
solsticio quente
punto de inflexión
os sons calaron
na noite
as musas marcharon
agochadas?
a espranza morta
ónde estás?
non quero máis mensaxes
quérote a tí
fuxitiva e esquiva
mirada doce
pose guerreira
un océano no teu ollar
un enigma
que só a noite coñece
O INACCESIBLE
No hay comentarios:
Publicar un comentario