Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

miércoles, 29 de junio de 2016

Fortuna


Un impulso de vida.
Nacemos en coiros,
sen nada chegamos ó mundo.

A vida agasállanos vida,
 alimentámonos de soños.

O paso efémero da existencia, 
a nosa marca, 
o amor queda.
A lembranza. Sempre.

Somos o sino que se escribe
en letras de ouro.
Os nosos pasos, contados.
Unha crónica.

O azar, xoga coa nosa existencia.
Inmolámonos, volvemos a nacer cada día,
caémonos, volvémonos a erguer.

A vida abrirase paso entre as sombras.
A esperanza morta será vida.


Ama, sempre ama. 
Ama e fai o que queiras.
Neste mundo o noso conto
é una fábula. O mundo xira.

Somos azar. Somos fortuna.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...