Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 13 de noviembre de 2012

ET-SOMNIO

Voces de tempos pretéritos
tronan na miña testa
imáxes mortas que cobran movemento
todo ten agora sentido
tempo, tempo, tempo
profetas colocadores
cada cousa no seu lugar
azar e destino presentan batalla
unhas sorte de baralla
e namentras eu soño paralelo.

Soño e, cando o sono me pode
soño e soño e soño e soño
a compases de 2/4
lento, lento, lento
fun,son,serei...
metamorfoséome, coma o tempo
metamorfose implica cambio
o tempo cambia, os soños non.
Cando volva Morfeo deixádeo...
hei soñar, e soñar e soñar...
transfórmame na noite, sempre...
o tempo fuxido, ónde andades?
Vinde vivir,pois que é a vida senón soños?
E que son os soños? Os soños, os soños os soños os soños...
ECO

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...