o meu corpo xace na area
a praia, o mar, horizonte eterno
o bruído das ondas incesante
deixa voar a mente, un instante
de ser infinito é un instante
o sol irradia no ar
dándolle á composición
o toque melancólico
de aquel que vive
sentirse vivo, respirar
a salitre invade os pulmóns
inhalacións profundas de océano
un cadro de ensoño
mamando terra viva
formando parte dun todo
que se mestura na area
soños líquidos, odiseas
e na praia corre incesante
un devir de sensacións
nostalxias de batallas perdidas
dejà vues de escuma branca
romance de mar e area
son salgadas as memorias
neste día que
perdido no tempo
lonxe dos séculos
habita
e a noite invádeo todo
calma o vento
e o sono,
fai acto de presencia
durmín
por un intre
a vida foi eterna.
