ti fálasme,
e é como se a túa voz
resoase en min
coma un chascarraschás
eu quedo, escóitote falar
e penso
nas cousas que aínda non dixen
e que
aínda non sei se darei dito
algunha vez
teño medo
medo de tí
medo de todo
de que fuxas
que non queiras o que eu quero
de que xa non fales
e tí prosegues co teu contar
dura e soave á vez
e eu maino percibo
e penso, ogallá poidera
escoitar sempre esa voz
dicíndome cousas na orella
barbullando
escoitar dos teus beizos
de guerreira
as batallas que nos quedan
permanecermos sempre
e por sempre
no noso mundo
sós
aló onde a ruindade
non nos poida
esmagar
onde se troncen as almas
dos ousados
e que da crisálida do NON
saia un
SEMPRE
