Dies irae

Érgome unha mañá do leito

envolto no soño precedente,

Oniria xa vai embora

e comezo a sentir o meu corpo

coma decote, aterro no agora.

Exaudi orationem meam

Envólvenme redes de morte

cando prendo as noticias,

días grises de bágoas

dunha impotencia superlativa

de querer poder cantar victoria

Lacrimosa dies illa

Abro a xanela e vexo o novo sol

que nace só por insultarnos

a primavera non entende de virus

a súa exuberancia insulta ó

xénero humano descaradamente

Quidquid latet, apparevit

Se tan só somos flor dun día

quero voltar a pechar os ollos

alí onde o cerebro e a química

me evaden de toda ruína

antes de caír no sono eterno

Lux perpetua luceat eis

Fareime aliado da noite

e pregarei de xeonllos

para que caia a miña soberbia

ser vítima expiatoria, por todos

pero coido que, xa non funciona así

Preces meae non sunt dignae

Serei forte na debilidade

que non hai primavera

se antes non houbo inverno

que o meu descanso

aínda non se convirta en eterno

Gere curam mei finis

A tristura e a soedade tornará

en ledicia e festa grande

e brindaremos todos xuntos

ao arredor do lume ancestral

á espera do novo solsticio

Ne me perdas illa die

Todo será fartura e plenitude

e viviremos en comuñón

coas bestas e as feras do monte

renovaremos o pacto do arco da vella.

Non haberá máis pranto nin tristura.

Tantus labur non sit cassus

Non me espertedes.

Praestas me Domine requiem aeternam.

Dona eis requiem.

Sempiternam

Cuarentenario

Sei que chove, non vexo as gotas caer

mais sinto os neumáticos dos coches

pisar coas súas gomas a auga que

na estrada molla un chan nunca seco.

Vai frío, sinto xaneiro dende a miña fiestra,

febreiro está colgando nas nubes, e o marzo tolo

nunca rematou de fuxir dos meus pensamentos.

Sen querer darme conta chegou abril,

enchoupando as miñas lembranzas

de primaveras pasadas de verde clorofila

no fértil xardín das miñas delicias.

Ente carraspeos dunha gorxa reseca e gastada

vou cantando mainiño "Peces de Ciudad"

e coas miñas mans fago derreter o presente poema.

Non sei qué auga traerá maio, mais

as lembranzas atempéranme o sorriso

lonxe quedaron os anos doces de mel

os trinta que verán, se tan só fose iso.

Cancións italianas, Enzo tocando a guitarra

lembranzas  dunha chamada que me alegrou a tarde

malia que chova e faga frío, o corazón aínda arde.

Voltarei voando desde a pedra eterna

ó país das melodías e da xente brava

regalarei sorrisos novos e ceos despexados

e fundirémonos de novo en apertas de vida.

Insieme

Suroestes que traen as nubes grises

os aires do confinamento veñen

coas súas voltas cargadas de humidade

Os días pasan desde a ventá vidrada

vendo nacer a primavera nova

das augas mil de choiva fertilizante

Xa non se escoitan os nenos xogar

enmudeceron as alarmas

que marcaban o ritmo da vida anterior

Parouse o tempo no mes de marzo

e o cambio de estación pasou

mais aínda é inverno nos corazóns

Unha néboa de morte e esperanza

chegou de onde nace o sol

para poñer ós homes no seu lugar

Ventos do leste que nos privaron

da liberdade conquerida

e con raiba aplaudimos no serán

Rúas baleiras, e paseos sen xente

xente sen paseos e desfiles

de xeles, máscaras e luvas, de medos

Tempos de heroes sen capa, e tamén

de políticos acobardados

loitando nunha guerra equivocada

O alborexo traerá a nova era do mañá

logo desta noite longa

e volveremos a sentir o mar nas plantas dos pés

Prometo estar contigo nese día futuro

non hai maior tesouro

que sentir a salitre nos pulmóns e o sol na cara

As cousas máis valiosas non custan cartos

quérote tanto meu amor

queimémonos no lume eterno de San Xoan

O meu corpo libra a súa batalla persoal

contra unha coroa vermella

mais axiña venceremos, xuntos na distancia

Non van poder con nós!

Noctem natura

La noche duerme su sueño estrellado

en la quietud ni el viento se siente

mientras huelo la humedad que nace

de la lluvia que permanece en la hierba.

El cielo raso deja entrever al horizonte

reflejos azules que anuncian tormenta

luces en la lejanía, más al norte

nubes que no saben si van o vienen.

El silencio imperante me despierta

y mi cuerpo comienza a sentir la magia

que destila la luz tenue de Venus

con su suave tintineo al poniente.

Mis pulmones se llenan del frescor

que deja el rocío extraño de la calma

tras un instante fugaz de lluvia mansa

efímera acaricia la tierra y no la arrasa.

Es la cómoda quietud nocturnal,

cuando la naturaleza se deja entrever

los mochuelos se despiertan y saludan

y los gatos te sorprenden con sus paseos.

Un mundo diverso se observa cuando

no hay más luz que la de las farolas,

el humano no manda en el reino

que nace cuando el sol se acuesta.

La noche impone su código, ese ritmo

y siento como un instinto primitivo,

si Morfeo llega yo me ubico

pero me falta de mi musa el sonido.

En su ausencia ni las zorras aúllan,

ni se sienten los graznidos de las rapaces

que crepitan con sus trinos siniestros

para proclamarse señores de lo oscuro.

La luna menguante se esconde tímida

tras las nubes viajeras que persiguen

rayos y truenos poco antes del alba

tempestad futura que ya fue anunciada.

Negro infinito, triste y solo negro,

ausencia muda, musa y silencio,

lluvia, humedad, quietud y sueño

hacen de este abril un poema eterno.