Insieme

Suroestes que traen as nubes grises

os aires do confinamento veñen

coas súas voltas cargadas de humidade

Os días pasan desde a ventá vidrada

vendo nacer a primavera nova

das augas mil de choiva fertilizante

Xa non se escoitan os nenos xogar

enmudeceron as alarmas

que marcaban o ritmo da vida anterior

Parouse o tempo no mes de marzo

e o cambio de estación pasou

mais aínda é inverno nos corazóns

Unha néboa de morte e esperanza

chegou de onde nace o sol

para poñer ós homes no seu lugar

Ventos do leste que nos privaron

da liberdade conquerida

e con raiba aplaudimos no serán

Rúas baleiras, e paseos sen xente

xente sen paseos e desfiles

de xeles, máscaras e luvas, de medos

Tempos de heroes sen capa, e tamén

de políticos acobardados

loitando nunha guerra equivocada

O alborexo traerá a nova era do mañá

logo desta noite longa

e volveremos a sentir o mar nas plantas dos pés

Prometo estar contigo nese día futuro

non hai maior tesouro

que sentir a salitre nos pulmóns e o sol na cara

As cousas máis valiosas non custan cartos

quérote tanto meu amor

queimémonos no lume eterno de San Xoan

O meu corpo libra a súa batalla persoal

contra unha coroa vermella

mais axiña venceremos, xuntos na distancia

Non van poder con nós!