Cuarentenario

Sei que chove, non vexo as gotas caer

mais sinto os neumáticos dos coches

pisar coas súas gomas a auga que

na estrada molla un chan nunca seco.

Vai frío, sinto xaneiro dende a miña fiestra,

febreiro está colgando nas nubes, e o marzo tolo

nunca rematou de fuxir dos meus pensamentos.

Sen querer darme conta chegou abril,

enchoupando as miñas lembranzas

de primaveras pasadas de verde clorofila

no fértil xardín das miñas delicias.

Ente carraspeos dunha gorxa reseca e gastada

vou cantando mainiño "Peces de Ciudad"

e coas miñas mans fago derreter o presente poema.

Non sei qué auga traerá maio, mais

as lembranzas atempéranme o sorriso

lonxe quedaron os anos doces de mel

os trinta que verán, se tan só fose iso.

Cancións italianas, Enzo tocando a guitarra

lembranzas  dunha chamada que me alegrou a tarde

malia que chova e faga frío, o corazón aínda arde.

Voltarei voando desde a pedra eterna

ó país das melodías e da xente brava

regalarei sorrisos novos e ceos despexados

e fundirémonos de novo en apertas de vida.