Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

domingo, 1 de marzo de 2015

J.I Guillotine





a hora ven chegando                          un grillete, arrastro o meu lastre
paseniña                                             eu, non teño pasado, vivo no presente
de poñer a funcionar                          asasinarei o meu futuro
a guillotina                                         nun acto de revolución
                                                           de re-evolución
ninguén o agarda                              
pero o reo                                           non cambies nunca, pero
non sabe que o é                                cambia o teu redor se así
xuízo sumarísimo                               o desexas                        
                                                           cambia o teu redor
parte de guerra                                   e cambia, non deas nada por
e o ar québrase con                            sentado
cada susurro

                                                             o que hoxe foi, talvez
pero ten que ser
é o que ten                                           mañan non o sexa
a revolución
                                                            tripas e corazón
cae a folla
un corte seco                                        vísceras
cala a audiencia
                                                                amor
marmurios
dixome dixomes
andrómenas                                       non farei nin de tripas nin de corazón

Quen o diría?

El mesmo volveuse contra sí.             chegou a hora
                                                             de romper
Xuíz, xurado e verdugo.                   feriranme, ferireime

Quen precisa o dereito?                   pero poderei ser libre

                       
                          FIN DO SEGUNDO ACTO
             
           
                             

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...