non hai máis que cinzas
será a imaxinación
que turba a conciencia
sacudida vilmente
mar e terra teño como confidentes
só a miña paisaxe coñece
cómo un se sente
non
non é teatro,
quere ser poema.
Que será a soedade?
quen a experimenta?
quen se cre capaz de xulgar a dor allea?
as ondas gardan segredos
de escuma mar e area
e busco alá no fondo
nada atopo
tampouco na lúa
astro mentirán
rocha seca e polvorenta
como o corazón humán
e sigo camiñando paseniño,,
pasiño a pasiño
facéndome dono
de cada pensamento
vou parindo poesía
entre dores
ela é miña filla
ela é o meu amor
o meu segredo
o meu narcótico
o meu celo
si tan só buscase eso....
aurea mediocritas
No hay comentarios:
Publicar un comentario