Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
viernes, 25 de octubre de 2013
Corredor de fondo.
Preparados,
Listos,
XA
Unha carreira que non remata
un sentimento que non te mata
e a cadea máis forte é a que ata.
Fraquean as forzas e os naipes caen sen control.
Osíxeno non chega ó maxín e xira a testa maxistral.
Barullo de golpes no peito e afogo visceral.
Colapso curtocircuíto e fallo de motor.
Caída libre en voo de Ícaro. Euforia desmedida.
Embriaguez cósmica e sufocos de acaloramento etílico.
Nubes de interrogantes ameazando chover.
A chave do tesouro está agochada.
E sereo esquívanse as respostas.
Retorcendo palabras baleiras de contido. Verbas de edredón.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
No hay comentarios:
Publicar un comentario