Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

viernes, 25 de octubre de 2013

Corredor de fondo.




Preparados,
       Listos,
              XA


                                                  Unha carreira que non remata


                               un sentimento que non te mata
         
                                              e a cadea máis forte é a que ata.

                                           Fraquean as forzas e os naipes caen sen control.

                              Osíxeno non chega ó maxín e xira a testa maxistral.

                                                                     Barullo de golpes no peito e afogo visceral.

                                       Colapso curtocircuíto e fallo de motor.

                               Caída libre en voo de Ícaro. Euforia desmedida.

                      Embriaguez cósmica e sufocos de acaloramento etílico.

                                                    Nubes de interrogantes ameazando chover.

                                 A chave do tesouro está agochada.

                                                                  E sereo esquívanse as respostas.

                                        Retorcendo palabras baleiras de contido. Verbas de edredón.

                                             
                                               

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...