Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

jueves, 28 de marzo de 2019

LOBO BRANCO QUE TREME


Chispas

corazón volvoreta

curtocircuito

e o lobo branco

ataca o meu peito


ou era un home branco

que treme

de parkinson…?


non podes fuxir

o lobo esta engaiolado

cómeme por dentro

cardio tolemia e…

o alento da morte

arrefríame o siso

e mais o espiñazo


é de balde que subas e baixes

detente, detente

respira, respira, e…

non podes fuxir

non podes fuxir


NON PODES FUXIR


o lobo, o lobo
o lobo branco

e un home con párkinson

unha nena, miroume

bata branca, como o lobo

fágome de conta, e…

surfeo nas ondas da vida, e…

enrédome nas redes da morte,

a dama

que viste de branco



viches? O lume…

lembras?

pecho os ollos

aguanta, aguanta esta tamén

resiste, resiste,

loita e batalla,


axota o lobo branco que treme

faime tremer...corazón volvoreta

xa viches? O lume que te ha de queimar…

que e de balde que subas e baixes



Lobo branco...


tremes?

non podes fuxir


non podo fuxir



NON PODO FUXIR

No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...