Chovia unha noite de
maio,
as pingas batian contra o chan
auga que enxugaba a
madrugada.
Chovía unha noite de
maio,
dun maio calquera, dun ano calquera.
Sopraba forte, o
vento zoaba nas tellas.
De maio, chovía unha
noite,
de pensamentos as miñas madrugadas.
Tecendo historias de
amor e de humidade.
Chovía de noite en
maio,
que tolemia, que atrevemento!!
As primeiras rosas
do xardín alfombraran o camiño.
Unha noite, chovía
en maio,
caeu do ceo, coma un milagre.
e
choveron mais noites e mais maios.
E da terra xermolou a vida, e do maio a esperanza.
Semente de seme e quentura de primavera.
E de dous corpos mollados.
Ti, fugaz, furtivo.
Chegaches como auga de maio.
No hay comentarios:
Publicar un comentario