Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 15 de mayo de 2018

Galicia por amor: Victoria


A María Victoria Moreno:

A tí, filla da Estremadura,
Galicia roubouche o corazón,
mais é unha nai tan xenerosa
que non atende a razóns.

Non hai amor máis puro
daquel que sinte pola terra
pola fala dos gallegos
e pola xente mariñeira.

Terra feiticeira, seu embruxo
cautivoute a tí estremeña
e para sempre namorada
ficaste ó carón da lareira
desta casa de fartura,
desta nosa terra meiga,

Non hai neste noso mundo
tal maior certeza
non fai falla pedigrí
nin vir de longa estirpe celta
no fogar de Breogán
nunca foste estranxeira.

Pois galego é quen sinte,
,e non sempre quen nace,
no fondo as nosas verbas,
o que sen ningunha outra arma
que non sexan as nosas letras
fai país, deixa pegada, e
honra esta patria anterga.

Se coma ti fixeran, miña Victoria,
os casteláns todos de Castilla,
"O corazón aberto
a toda verba amiga"
non había quedar aló cidade
que non puideran conquistar
os acentos de Rosalía.

Ti xa levas a estrela na fronte,
e tamén no bico o cantar
dende o primeiro momento
no que, a túa lingua coa nosa
se fixo por namorar.

Consagrada.

Boa e xenerosa.

Victoria.

En Compostela, a 16 de maio de 2018
 





No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...