Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

lunes, 2 de abril de 2018

Triste soneto de madrugada


Polos edificios de Compostela
do mes de abril esvaran as pingas
primavera ausente que a cara regas
torrentes de auga pola meixela.

Un soneto triste de madrugada
coa túa métrica a morriña crebas
non cabe tanta pena nestas liñas
pinto versos con bágoas de almofada.

Cando torna a mesma dor ó meu peito
que anda canda min, sempre de noite
volvo a tela compañeira de leito.

Fuxe xa do meu corpo, negra  morte,
non quero ser refén cando me deito
non serás a dona da miña sorte.










en
Etiquetas: , ,

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Suscribirse a: Enviar comentarios (Atom)

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...

  • Reboot
    Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
  • HIC TEMPORE
    Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...