Eres ausencia en mis noches.
Eres silencio entre mis sábanas.
La tormenta en mi calma.
Eres el incienso en mi templo.
Eres...
Y, aunque no te tengo, te pienso.
Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
martes, 20 de febrero de 2018
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
HIC TEMPORE
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Madrugada amarga na que souben o que ninguén quere que lle conten As sabas empapáronse de fel e o alento eran bágoas Grito d...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
No hay comentarios:
Publicar un comentario