Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 30 de mayo de 2023

ARS AMANDI (II)

 

Si no voy a ser tuyo, yo me iré,

quizás sea más tarde o más temprano.

Si quieres ser un pájaro y volar

por favor, dímelo ya, déjalo claro.


No puedo prometer felicidad

inmerso en un amor no entregado

te quiero solo mío para mí

sentir que es algo justo y necesario.


Si la vida nos hizo por juntar

quisiera yo creer que es por algo

sanar nuestras heridas, caminar

andar por siempre juntos de la mano.


Hacernos grandes los dos , y brillar

marcar nuestro trayecto en el plano.

Estar siempre a tu lado, y demostrar

que los que nos querían destruir

no tienen la razón, se equivocaron.


Soñar, crear historias, aprender,

poder así llegar a conocernos.


Saber equilibrar nuestro querer,

tenernos empatía y perdonarnos.


Me vence el pensamiento, ya lo sé...

Poder nunca temer equivocarnos.


Tú me hiciste creer que es de verdad,

podría estar por siempre a tu lado,

entre remontar el vuelo y aterrizar

me hago de este amor un vagabundo.


Fugaz o duradero, ¿qué se yo?

podría ser de nuevo este romance.

Abrirte mis entrañas, otra vez...

hundirme en el miedo a equivocarme.


Iremos a por todas, ¿qué más da?

la vida no se acaba por llorarte.

Vivamos el presente una vez más

porque el amor no es para cobardes.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...