Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

martes, 30 de mayo de 2023

PESCE


Hace tanto tiempo que no rimo

que no siento, que no amo

engullido por una rutina feroz

que conduce al desánimo y la apatía


Decidido a no amar, no amé

a no inspirar, no inspiré

a no crear, a no ser

a dejar morir el calendario


Cuando no te buscaba apareciste

como caído del cielo

como salido del averno

¿será esta mi estrella?


¿Qué quieres de mí?


Va ser todo un reto aprender(te)

a querer(te), a querer(me)

volver a intentarlo.


Contigo no tengo miedos

pero tengo celos.

Te quiero para mí,

mi cielo.


Mis lágrimas derramadas

quieren curar heridas del pasdo.


Si quieres ser dueño de mi corazón

tendrás que ganarlo.




No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...