Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

viernes, 2 de junio de 2017

Elegía al destino

Cuando es el alma lo que duele más que tu vida
el corazón ya no siente
cuando el espíritu no te da tregua
y el cuerpo se aletarga, la energía deja de fluír.

Cuando caminas hacia ninguna parte
la brújula pierde su significado
y tus torpes pasos, son palos de ciego
que te conducen hacia un abismo ya conocido
al que te asomas irremediablemente.

Cuando no hay horizonte, tu futuro es tu pasado
y te arrastras entre las hojas de un calendario
que ya crees haber arrancado antes.

Corazón vacío,

seco y agostado

que late por inercia.

______________________

Me vuelvo y me envuelvo.
Siento que ya no siento
y mi SER ya no es
Sueño que ya no sueño 
y mi esperanza no espera.

Creo que ya no creo.
Y el velo de mi fe
ya no mueve montañas.
Ya mis ojos, vívidos en otro tiempo,
me miran vacío por dentro.

Cuando los versos ya no me llenan
la poesía pierde su significado
y mientras claudico entre rimas.
pierdo el conocimiento.
_______________________________

Pasión que no apasiona
Debajo de una luz 
que ya no alumbra.

Fuego que no quema
pero apuñala y hiere.

Sentido sin sentido,
que mata sin morir

Que roba tiempo
que quita aliento
que fluye lento.

Y que nunca 
nunca, nunca
jamás, jamás
se va de mí
ni de mi yo
ni de mi ayer.
.




Indecible
y cruel.
_____________

Inútil y fútil
pensamiento.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...