Que a Apocalipse te colla danzando.
Será o meu lema.
Este é o momento axeitado.
Damocles atravesarame coa súa espada.
É a hora de derrubar a parede.
Que saberán os gregos? Féndeme.
Oh, Fortuna, velut luna,
statu variabilis.
Volvo a ser dono dos meus pasos
e pensamentos.
Forza, corazón e coraxe.
É amor propio o que os teus
inimigos chaman egoísmo.
É orgullo o que os teus amigos
chaman rancor.
Os teus camiños non son os meus camiños.
-Oráculo do Señor-
Os meus pensamentos non son os teus.
Agora xa sei quen son.
Pero, acaso vós o sabedes?
Camiño con paso firme, non titubeo.
E que? Non teño nada que perder,
non teño medo.
Cégame a luz que hai ó final do túnel.
Quizais apurei de máis en sacar a vendaxe dos ollos.
Xa non estarei máis con moitos e con ninguén.
Merda de soedade acompañada...
Xa é hora de marchar.
Camiñarei cara onde ninguén me busque,
para que así nin sequera me atopen.
O Uróboros será Ave Fénix,
por un día nada máis.
Eu serei vilán,
por un día nada máis.
Pero é mellor morrer de pe,
e non vivir de xeonllos.
E que, o sol, que alumbra a xustos e a
inxustos, saia por onde queira.
SEGUNDO ACTO
Flúa o pensamento libre, independiente,
neste mundo ególatra, onde todo remata en
-ismo.
Vivan os actos rebeldes, inconformistas,
socialmente non aceptados.
Duren as amizades boas, campen as
persoas de verdade.
Sementemos risas para colleitar
sinceridade.
Alimentemos a coraxe e a valentía,
neste mundo de cobardes.
Reinventémonos as veces que sexan
necesarias.
ATENCIÓN
Agradezamos o bo, e o malo
que na vida nos pasa.
A quen marcha, déixadeo ir.
Recibide a quen veña, porque
non será para sempre.
Coida dos teus, e procura
que sexa ata que non sexan teus.
Non ofrezas a quen non deu,
nin pidas a quen pideu.
Usa ben a amizade, porque non évalor seguro nin enerxía renovable.
Erguete si caes ó chan.
Cando te afundan,
sae con máis forza.
Tí eres moito máis do
que os demais pensan.
CHEGOU O ANSIADO INSTANTE.
O momento é agora.
O que teña oídos que oia.
No hay comentarios:
Publicar un comentario