metamorfose dun corpo
e a terra sigue xirando
somos presos do
espacio-tempo
engaiolados,
viaxeiros do mundo
sen fuxida algunha
a trinta por segundo
metamorfose da alma
e o universo cae sobre nós
encadeados á lei natural
non escrita en ningures
buscando o Nunca Xamais
nos buratos de verme
metamorfose da carne
en desexo desmedido
mecanismo de supervivencia
e norma universal
materia e movemento
o osíxeno oxidando
a beleza do efémero
mecanismo cuántico
collige, virgo, rosas
tempus fugit,
ubi sunt?
No hay comentarios:
Publicar un comentario